Jovićević i test wyrozumiałości

Widzew znów jest na ustach wszystkich. Znów jest „na świeczniku”, znów rozpala wyobraźnię, prowokuje do ocen, analiz, wykresów i wyroków wydawanych zaraz po ostatnim gwizdku sędziego. Rok 2026 to dwa mecze, zero punktów i strefa spadkowa. Wystarczyło, by w przestrzeni publicznej ruszyła karuzela nazwisk potencjalnych następców Igora Jovicevicia. Zaczęto podważać jego warsztat, kompetencje, znajomość ligi. Pojawiły się pytania: czy to ma sens? Czy to ten trener? Czy to ta droga?

A może dziś najważniejsze pytanie brzmi zupełnie inaczej: czy my – jako środowisko – potrafimy być wyrozumiali? Widzew w ciągu ośmiu miesięcy przeszedł rewolucję, jakiej przy Piłsudskiego 138 nigdy nie doświadczono. Dwudziestu jeden nowych zawodników. Rekordowe transfery. Kontrakty, o których jeszcze niedawno mogliśmy tylko czytać w kontekście klubów zagranicznych. Nazwiska z europejskich pucharów, reprezentanci, doświadczenie i ambicja. To nie lifting. To operacja na otwartym sercu, „Sercu Łodzi”.

A operacje – nawet te przeprowadzane przez najlepszych – wymagają czasu na rekonwalescencję. Na złapanie odpowiedniego tętna, unormowanego oddechu.

Dziś łatwo mówić o kominach płacowych, dysonansie w szatni, drużynie dwóch prędkości. Łatwo punktować brak stylu po dwóch meczach. Łatwo wytykać spadek formy „starych” liderów. Trudniej przyznać, że budowa nowego zespołu to proces, nie sprint. Że zgranie, automatyzmy, zaufanie – nie rodzą się w styczniu na obozie w Turcji, lecz w bólu, po  błędach i chwilach zwątpienia.

Igor Jovicević jest trzecim trenerem w tym sezonie. Kolejna zmiana oznaczałaby nie korektę kursu, ale kolejne trzęsienie ziemi i możliwą katastrofę w postaci degradacji do I ligi. Tylko ile razy można budować od nowa w ciągu jednego roku? Każdy nowy szkoleniowiec przynosi własną wizję, własny system, własnych ludzi. To znów czas. Znów adaptacja. Znów chaos przejściowy.

Robert Dobrzycki powiedział wprost i tu parafrazuję: Widzew kontra reszta świata. Bez pompowania ego – to, co dzieje się w klubie, kłuje w oczy. Sukces finansowy, ambicje, odwaga transferowa. To budzi emocje. I nie wszystkie są życzliwe. W takiej atmosferze najłatwiej ulec presji. Wykonać gwałtowny ruch, by pokazać, że „coś robimy”. Tymczasem właściciel Widzewa wybrał inną drogę. Wyrozumiałość i stabilizację. Wybrał brak ultimatum dla trenera. Brak publicznych połajanek. To decyzja odważniejsza niż szybkie zwolnienie szkoleniowca. Czy słusznie, pokaże czas.

Wyrozumiałość nie oznacza braku wymagań. Oznacza świadomość procesu. Oznacza zaufanie do ludzi, którym powierzyło się projekt wart miliony – i finansowo, i emocjonalnie. Oznacza zrozumienie, że drużyna złożona z wielu nowych, mocnych osobowości i indywidualności potrzebuje czasu, by stać się zespołem.

Kibic ma prawo się niepokoić. Ma prawo wymagać. Widzew to nie klub naznaczony przeciętnością. Ale kibic ma też siłę, której często nie docenia – może budować albo burzyć. Może nakręcać spiralę paniki albo dać drużynie przestrzeń do pracy.

Nie idźmy drogą emocjonalnych sądów i internetowych wyroków. Nie powielajmy narracji o taktycznych katastrofach po 180 minutach gry. Futbol to nie studio telewizyjne, w którym wszystko da się rozrysować strzałkami w trzy minuty, lub ocena z perspektywy kanapy z pilotem w ręku i orzeczeniem po ostatnim gwizdku. To szatnia, relacje, presja, proces, emocje.

Jedno jest pewne: nie wolno mylić wymagania z agresją. Sceny po meczu w Gdyni, groźby kierowane w stronę zawodników stołecznej drużyny, były ostrzeżeniem, do czego prowadzi brak kontroli nad emocjami. To droga donikąd.

Czy Jovicević podoła? Tego dziś nie wie nikt. Czy Widzew wyjdzie ze strefy spadkowej? To zależy od wielu czynników. Ale jedno jest pewne – kolejny wstrząs może przynieść więcej szkody niż pożytku.

Być może właściciel rzeczywiście wie coś więcej. Być może widzi w ludziach którym zaufał to, czego my nie widzimy w weekend. Być może dostrzega fundamenty, które dopiero zaczynają się zazębiać. Robert Dobrzycki i pion sportowy nie są ludźmi przypadkowymi. Już pokazali, że potrafią działać szybko i zdecydowanie, gdy sytuacja tego wymaga. Skoro dziś wybierają inną drogę, to nie z braku odwagi, ale z przekonania. „Jeżeli mogę o coś prosić, to o wyrozumiałość, jeżeli coś nie będzie szło tak, jak myśleliśmy. Chcielibyśmy, żeby wszystko działało już od zaraz, ale rzeczywistość taka nie jest” – mówił właściciel w Radio Widzew zaledwie kilkanaście dni temu.

Dziś Widzew nie potrzebuje kolejnej rewolucji.

Potrzebuje czasu.

Potrzebuje spokoju.

Potrzebuje wsparcia.

Potrzebuje wyrozumiałości.

Bo wielkie projekty nie upadają przez chwilowe potknięcia. Upadają wtedy, gdy brakuje cierpliwości.

Marti