Byli dyrektorzy sportowi kiepsko sobie radzą. Właśnie jeden stracił pracę

Od momentu reaktywacji Widzewa w 2015 roku miał on już dużą liczbę dyrektorów sportowych. Niemal wszyscy po opuszczeniu Łodzi radzą sobie kiepsko – albo tracą pracę w futbolu, albo o nich nie słychać. Teraz ze stanowiskiem pożegnał się kolejny.

W pierwszych miesiącach po odbudowie klubu misję tworzenia zespołu (w zasadzie od zera) realizowano gremialnie. Uczestniczył w niej zarząd w osobach prezesa Marcina Ferdzyna i wiceprezesa Rafała Krakusa, wspierany krótko przez Stanisława Sygułę. Ten ostatni dość szybko jednak obraził się i odszedł. Dużą rolę w kształtowaniu kadry odegrał też pierwszy trener, ŚP. Witold Obarek, który z pomocą doświadczonych zawodników obdzwaniał kandydatów do gry. Dopiero w przerwie zimowej pojawił się człowiek, który w znacznym stopniu przejął obowiązki dyrektora sportowego – Mirosław Leszczyński.

Leszczyński pojawił się w RTS razem z tzw. Zaciągiem Chodakowskim, a więc grupą piłkarzy, którzy wcześniej reprezentowali barwy Bzury Chodaków. Początki miał imponujące, bowiem prowadzona przez niego drużyna przeszła przez rundę wiosenną jak burza i po początkowych problemach pewnie wywalczyła awans do III ligi. Później pozycja Leszczyńskiego zaczęła słabnąć, do czego mocniej przyczyniło się pojawienie ludzi związanych z Murapolem, który miał docelowo przejąć klub. Wówczas dużo do powiedzenia miał Zdzisław Kapka, ale po finalnym wycofaniu się dewelopera, powrócono do poprzedniego układu personalnego. Dziś nie słychać, by Mirosław Leszczyński działał w futbolu na wysokim szczeblu, choć cały czas żyje losami Widzewa i jest na bieżąco z jego sytuacją.

Nie była to jedyna osoba, odpowiadająca za transfery, ale niepełniąca formalnie roli dyrektora sportowego. Podobnie wyglądało funkcjonowanie Rafała Pawlaka, który był doradcą prezes Martyny Pajączek. W tamtym czasie Łodzianie zatrudniali na potęgę znanych piłkarzy, płacąc im bardzo solidnie. Największa transakcja dotyczyła wówczas Marcina Robaka, który otrzymał gwiazdorski, jak na II ligę, kontrakt, ale na boisku był prawdziwym liderem. Omawiany sezon skończył się słodko-gorzkim awansem, po pamiętnym meczu ze Zniczem Pruszków, ale w kolejnym zespołowi nie szło już tak dobrze. W dodatku zaczęły pojawiać się problemy z płynnością finansową i Pajączek została pożegnana. Co dziś porabia jej przyboczny? Pawlak udziela się w Polskim Związku Piłkarzy, ale jako dyrektor w żadnym poważnym klubie nie pracuje.

Niedługo później przy Piłsudskiego nastały rządy Tomasza Stamirowskiego. Jego pierwszym wyborem w kwestii obsady stanowiska dyrektora sportowego był Łukasz Stupka, który przetrwał na nim zaledwie kilka miesięcy. Tajemnicą poliszynela był fakt, iż nie dogadywał się z prezesem Mateuszem Dróżdżem i zimą musiał odejść. Od tamtej pory nic o nim nie słychać, pomijając to, że czasami pojawia się w widzewskich mediach i widać wówczas, że również jest na bieżąco. Stupka nie kryje, że zżył się z Widzewem i cały czas mocno mu kibicuje. Jego zadania przejął ówczesny szef skautingu Tomasz Wichniarek, realizując je najdłużej spośród wszystkich oficjalnych i nieoficjalnych dyrektorów sportowych. Po odejściu z klubu w ubiegłym roku związał się z Zagłębiem Sosnowiec, zostając pełnomocnikiem zarządu, ale związek z II-ligowcem właśnie się zakończył. Rozstanie ogłoszono w czwartek, więc sprawa jest jeszcze świeża. 

Następcą Wichniarka w Widzewie został Mindaugas Nikolicius. Z pewnością wydawało mu się, że kupił los na loterii, bo tak należałoby określić jego możliwości po tym, jak nowym właścicielem czerwono-biało-czerwonych został Robert Dobrzycki. Litewski działacz dostał duży kredyt zaufania i olbrzymi budżet transferowy. Latem wydał na nowych piłkarzy ponad 7 milionów euro, ale większość tych zakupów już można uznać za nieudane. Obroniło się tylko kilka jego pomysłów, a cierpliwość do Nikoliciusa wyczerpała się bardzo szybko. W październiku zdecydowano, że musi odejść, a w jego buty wszedł Dariusz Adamczuk, odpowiedzialny za sprawy sportowe po dzień dzisiejszy. Może okazać się, że i on zbyt długo nie zagrzeje w Łodzi miejsca, ponieważ w kuluarach coraz więcej mówi się o jego chwiejącej się posadzie. Wracając do „Niko„, póki co nie pojawił się na piłkarskim rynku, więc można założyć, że i on pozostaje aktualnie bez stołka, wpisując się w cały szereg eks dyrektorów, o których słuch zaginął lub wiodło im się słabo.

Wyjątek jest jeden i znajduje się na Podlasiu. Mowa oczywiście o Łukaszu Masłowskim, który znakomicie odnalazł się w Jagiellonii Białystok. Zdążył wywalczyć z nią mistrzostwo Polski i dotrzeć do ćwierćfinału Ligi Konferencji. Przy Piłsudskiego bardzo za nim tęsknią, ponieważ cyklicznie w mediach powraca temat jego ponownego angażu. Na razie jednak się na to nie zanosi. Zanim Masłowski znalazł się w Białymstoku, ściągnięto go do Łodzi z Wisły Płock, ale wytrwał na stanowisku dyrektora tylko jeden sezon, oficjalnie nawet niepełny, bo klub zmienił dopiero w połowie sezonu.

W ciągu niespełna jedenastu lat, w Widzewie było już dziewięciu architektów drużyn, co daje średni czas pracy dla każdego z nich wynoszący nieco ponad rok. Co jak co, ale w „Mieście Włókniarzy” do tych specjalistów nie ma cierpliwości.

Oficjalni i nieoficjalni dyrektorzy sportowi Widzewa po reaktywacji:

1. Dariusz Adamczuk (obecnie)
2. Zdzisław Kapka
3. Łukasz Masłowski
4. Mindaugas Nikolicius
5. Mirosław Leszczyński
6. Rafał Pawlak
7. Łukasz Stupka
8. Stanisław Syguła
9. Tomasz Wichniarek