Co dała zmiana trenera? Na razie niewiele (analiza)

Trwająca aktualnie przerwa reprezentacyjna w Ekstraklasie to doskonały moment, by zastanowić się nad korzyściami płynącymi z wrześniowej zmiany trenera w Widzewie. Efekt wynikowy łatwo policzyć, a co mówią pozostałe dane liczbowe? Sprawdziliśmy to!

Łodzianie weszli w obecny sezon z Aleksandarem Vukoviciem, który w poprzedniej kampanii wykonał z drużyną kawał dobrej roboty. Choć przejął ją w bardzo trudnym położeniu, zdołał utrzymać w najwyższej klasie rozgrywkowej, co część opinii publicznej – ze Zbigniewem Bońkiem na czele – uznała wręcz za cud! Krótko po ostatniej kolejce właściciel klubu Robert Dobrzycki zdecydowanie obwieścił, że wobec tego Vuković pozostanie na stanowisku. Latem postanowił jednak zatrudnić Łukasza Masłowskiego, dając mu pełnię władzy w sportowych aspektach RTS, co okazało się mieć kluczowe znaczenie dla losów serbskiego szkoleniowca.

Masłowski oficjalnie rozpoczął pracę 10 sierpnia, ale nie jest żadną tajemnicą, że wszystkie decyzje, podejmowane przy Piłsudskiego minionego lata, były z nim konsultowane lub wręcz podejmowane przez niego, a jedynie formalnie przypisywane dyrektorowi Arturowi Płatkowi. Od samego początku można było odnieść wrażenie, że „Vuko” nie jest wymarzonym kandydatem na trenera Widzewa dla nowego szefa. Wyraźnie akcentował on potrzeby zmiany stylu gry zespołu, który utrzymał się w lidze dzięki defensywnemu nastawianiu. Masłowski chciał, by piłkarze byli bardziej ofensywni, proaktywni i widowiskowi. Chciał tego również sam trener, dlatego w nowym sezonie czerwono-biało-czerwoni byli ustawieni zupełnie inaczej. Nie udało się tego przełożyć na wyniki, dlatego po bezbramkowym remisie z Radomiakiem Radom zapadła decyzja, by dokonać zmiany. Tłumaczono to inną wizją futbolu.

Aleksandar Vuković zostawił Widzew na trzynastym miejscu w tabeli, z dorobkiem zaledwie siedmiu punktów. Serb odniósł tylko jedno zwycięstwo i aż cztery razy remisował, nierzadko mając wielkiego pecha do krzywdzących decyzji sędziowskich. Musiał również funkcjonować w niełatwych warunkach kadrowych – wielu zawodników borykało się z kontuzjami, a letnie transfery przeprowadzono późno nowi gracze nie byli wkomponowani do zespołu. Jednym zawodnikiem, który przepracował pełny okres przygotowawczy i przebywał na zgrupowaniu w Austrii był Karol Świderski. Pozostali dołączyli albo pod koniec obozu (Mario Garcia) albo już po pierwszym meczu o punkty.

Jego następca dość szybko zyskał tę przewagę, że do zdrowia zaczęli wracać kolejni piłkarze, a do tego czas pracował na korzyść zakupionych latem. Z drugiej strony Mateusz Stolarski miał tę trudność, że „odziedziczył” stan osobowy po swoim poprzedniku, nie mając już żadnego wpływu na kształt kadry czy przygotowanie motoryczne i taktyczne zespołu. Obecnie Stolarski ma na koncie dokładnie taką samą liczbę spotkań, co „Vuko„, co ułatwia dokonanie porównania obu trenerów.

Zaczniemy od ogólnych statystyk, które w najważniejszym elemencie są wręcz uderzające. Okazuje się, że obaj szkoleniowcy mają identyczny bilans meczów, a co za tym idzie taką samą średnią punktową. Jak wyglądają pozostałe parametry, które ciężko przypisać w zdecydowany sposób do kategorii defensywnej lub ofensywnej (te przeanalizujemy później)? U Stolarskiego zwiększyło się posiadanie piłki, co przełożyło się także na średni czas utrzymania się przy futbolówce. Poprawiona została też dokładność podań. Sęk w tym, że zmiany są bardzo niewielkie. 

Sporym zaskoczeniem jest odkrycie, że dane określające styl gry promują Vukovicia. To do niego przylgnęła łatka, że Łodzianie preferują rozgrywanie poprzez długie podania, tymczasem to za rządów obecnego szkoleniowca średnia długość zagrania jest wyższa (choć bardzo nieznacznie), a do tego procentowy udział długich podań jest obecne minimalnie większy. Można więc powiedzieć, że nie doszło tu do żadnej poważnej zmiany, a przecież oczekiwano, że nowy opiekun czerwono-biało-czerwonych od razu zmodyfikuje sposób gry. Nie jest ona jednak jeszcze ani bardziej widowiskowa, a ni mniej bezpośrednia.

Co jeszcze można zapisać na plus dla byłego trenera Motoru Lublin? Jego zawodnicy dużo częściej wygrywają pojedynki powietrzne i są skuteczniejsi w walce o tzw. drugie piłki. Mimo, iż popełniają teraz więcej fauli, oglądają mniej żółtych kartek. Łodzianie mają też więcej rzutów rożnych i zaczęli w dużo większym stopniu przekładać je na zdobywane bramki, co akurat nie pojawiło się na poniższej grafice, a z pewnością wymaga podkreślenia.

Widzewiacy notują obecnie więcej strat, jednocześnie rzadziej samemu odzyskując piłkę, więc można powiedzieć, że są mniej zdyscyplinowani na boisku. Wyraźnie zmalała także dokładność dośrodkowań. Częściej są także łapani w pułapki ofsajdowe. Gdyby za każdy poniższy parametr przyznawać jednemu lub drugiemu trenerowi punkt, nieco lepszy okazałby się Stolarski.

Wchodząc w jeszcze większe detale, zaczniemy od analizy aspektów defensywnych. Wiosną poprzedniego sezonu Widzew funkcjonował w obronie znakomicie, będąc w wielu obszarach najlepszą ekipą w Ekstraklasie. Niestety, w obecnej kampanii wyglądało to u Vukovicia znacznie gorzej. Odpowiedzieć na pytanie, czy następcy udało się ten problem rozwiązać, pozwalają częściowo twarde fakty. W siedmiu meczach pod wodzą Stolarskiego stracono jedną bramkę mniej, niż w siedmiu wcześniejszych starciach, ale trudno stwierdzić, że gra destrukcyjna uległa poprawie.

Świadczy o tym minimalny wzrost współczynnika goli oczekiwanych rywali, liczba oddawanych przez nich strzałów oraz ich odległość. Znacznie zwiększyła się liczba podań przeciwników w widzewską tercję obronną i ich kontakty z piłką w polu karnym Łodzian. Z drugiej strony nieco spadła liczba podań w samą „szesnastkę”, a liczba wejść w nią jest prawie identyczna. Można też powiedzieć, że Stolarski ma trochę więcej szczęścia, bo rywale wykazują się słabszą celnością uderzeń.

Na zdecydowany plus obecnej sytuacji należy zapisać poprawę skuteczności w pojedynkach obronnych i spadek udanych dryblingów rywali. Progres zaliczono też w dziedzinie P.P.D.A, który określa efektywność pressingową.

Gdzie lepiej było u Vukovicia? Poza wymienionymi wcześniej elementami, trzeba zauważyć też, że za jego rządów rywalom pozwalano na przeprowadzenie mniejszej liczby ataków (w tym pozycyjnych) oraz tych zakończonych strzałem. Obecnie notuje się też mniej przechwytów i co bardzo interesujące – średnie ustawienie linii defensywnej… zmalało! Piłkarze bronią się nieco niżej, co znów podważa teorię o wyraźnym odejściu od destrukcyjnego nastawienia. Tu punktowo wygrywa Serb, mimo iż u niego było z tyłu znacznie gorzej niż poprzednio.

Czas przyjrzeć się, jak Widzewiacy funkcjonują w ofensywie. Raz jeszcze przypomnimy, że właśnie ten aspekt miał ulec znacznej poprawie po zmianie szkoleniowca. Czy liczby na obecnym etapie rozgrywek potwierdzają postęp w tej materii? Sucha liczba strzelonych bramek jest taka sama. Pogorszył się natomiast współczynnik goli oczekiwanych, spadła liczba strzałów (choć trochę wrosła ich celność i bliskość bramki przy ich oddawaniu). Czerwono-biało-czerwoni przeprowadzili taką samą liczbę ataków, ale rzadziej niż u Vukovicia kończyli je strzałami. Przegrywają też więcej nieco częściej pojedynki, a także rzadziej dochodzą w ataku pozycyjnym do tercji obronnej przeciwnika lub jego pola karnego. To nie świadczy dobrze o obecnym trenerze.

Są jednak dziedziny, w których poprawa nastąpiła. Przede wszystkim zwiększyła się liczba podań w trzecią tercją oraz w „szesnastkę” rywali, co przełożyło się na więcej kontaktów z piłką w polu karnym. Takie zagadnienia, jak liczba dryblingów (i ich skuteczność) czy średnia liczba podań w posiadaniu, nie uległy większym zmianom. Ponownie bawiąc się w punktację, bardzo nieznacznie wygrał Stolarski.

Podsumowując, różnice statystyczne pomiędzy Aleksandarem Vukoviciem a Mateuszem Stolarskim są ogólnie rzecz biorąc bardzo niewielkie. Zaledwie w kilku zauważyć można większą zmianę, choć raz na korzyść jednego, a innym razem na korzyść drugiego szkoleniowca. Obecny trener niewiele rzeczy popsuł, ale niewiele też poprawił. Przede wszystkim, na razie identyczne pozostaje to, co najważniejsze – liczba zwycięstw i punktów.

Czy Widzew Łódź byłby dziś w tym samym miejscu w tabeli, gdyby Vuković dostał więcej czasu? Czy Stolarski wraz z upływem kolejnych jednostek treningowych, meczów ligowych, jawiącego się już powoli na horyzoncie zimowego okresu przygotowawczego i wpływu na personalia w szatni zdecydowanie podniesie parametry drużyny? Odpowiedzi na to pierwsze pytanie nie poznamy już nigdy, ale druga zagadka będzie rozwiązana. Oby z pozytywnym skutkiem i decyzja Łukasza Masłowskiego długofalowo obroniła się!

Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google?

Dodaj do źródeł Google