Miliony vs rzeczywistość, czyli „Widzewskie ego” na kursie do uziemienia

Jeszcze wczoraj wszystko grało. Rekordy transferowe pękały jak pestki słonecznika, nazwiska z CV dłuższym niż lista oczekujących do lekarza rodzinnego lądowały przy Piłsudskiego 138, a medialna wrzawa niosła się od Łodzi po Suwałki. Widzew wrócił. Ba – Widzew miał wrócić z przytupem. A ego? Ego było szczęśliwe, dopieszczone, nakarmione milionami.

I wtedy przyszła Jagiellonia. Cała na żółto-czerwono. Bez kompleksów, bez paragonów z butików transferowych. Przyszła, zobaczyła… i urządziła lanie, po którym nawet najtwardsi kibice zaczęli nerwowo sprawdzać tabelę — jakby miała się sama zlitować i coś zmienić.

Klikalność gwarantowana, ironia gratis.

Już ‚słychać’ te nagłówki, jeszcze zanim atrament zdążył wyschnąć:

„Trener roku Siemieniec upokorzył szkoleniowca drużyny milionerów”.

Bo oto zderzyły się dwa światy. Jeden — błyszczący, drogi, pachnący nowością, ambicją i marzeniami o Europie. Drugi — roboczy, konsekwentny, z planem, który nie potrzebuje ogrzewać się w blasku fleszy i medialnej zawieruchy. Oni już tam są — w futbolowej Europie — i to nie od dziś. Jovicević i widzewska spółka mieli dać nam show. Siemieniec dał lekcję. Taką z gatunku: usiądź, notuj i nie pyskuj.

Oczywiście, to dopiero jeden mecz. Sezon nie kończy się w styczniu, a piłka nożna zna historie, w których miliony w końcu zaczynały grać. Problem w tym, że ta porażka zabolała nie przez wynik, lecz przez obraz. Bo kiedy drużyna zbudowana za ciężkie pieniądze wygląda, jakby dopiero uczyła się własnych nazwisk, trudno udawać, że to tylko „wypadek przy pracy”. Tym bardziej, że my kibice, staliśmy się zakładnikami znajomych tłumaczeń o braku zgrania i potrzeby czasu. Oby to zgrywanie nie trwało do maja, bo katastrofa będzie bardziej spektakularna niż grubość portfela Roberta Dobrzyckiego.

Widzewskie ego dostało solidny policzek. Może potrzebny. Może nawet zbawienny. Bo zamiast kolejnych powerpointów o projekcie i płomiennej mowy motywacyjnej, być może przyda się powrót do podstaw: biegania, pressingu, zaangażowania i świadomości, że mecze wygrywa się na boisku, dla kibiców, dla tego jedynego KLUBU – RTSu

A Jagiellonia? No cóż. Spuściła powietrze z balonika — napompowanego głównie przez redakcje à la Pudelek – bez pytania o zgodę. I zrobiła to z takim spokojem, że aż boli. Z przymrużeniem oka można powiedzieć: dziękujemy za lekcję pokory. Oby nie trzeba było jej poprawiać w najbliższej kolejce.

Marti