Szymkowiak wspomina w Widzew: „Na każdym treningu było 50 osób”

Mirosław Szymkowiak spędził w Widzewie Łódź sześć lat. W tym czasie występował z drużyną w europejskich pucharach i pracował pod wodzą Franciszka Smudy. W rozmowie w programie „Foot Truck” wrócił pamięcią do tamtego okresu. Opowiedział o wymagających treningach, wyjątkowej atmosferze wokół klubu, dziewięciu miesiącach bez wynagrodzenia, a także o sytuacji, w której trener rzucił w niego bidonem.

Sześć lat w Widzewie i zmiany na ławce trenerskiej

Mirosław Szymkowiak przypomniał, że w Widzewie występował przez sześć lat. Początkowo był kojarzony przede wszystkim z grą na prawej obronie i prawej pomocy. Na tych pozycjach występował również w europejskich rozgrywkach. Z czasem jego rola na boisku zaczęła się zmieniać. Duży wpływ miały na to roszady trenerskie po odejściu Franciszka Smudy. Ostatnie trzy lata pobytu w Łodzi były już dla zawodnika mniej udane. „W tych ostatnich latach, dwóch, trzech ostatnich w Widzewie już nie było tak wesoło. Przypominam, że sześć lat występowałem w łódzkim Widzewie i ostatnie trzy lata już takie były, że trener Lenczyk, trener Lato, bo tam ci trenerzy nasi się bardzo dużo zmieniali po odejściu trenera Smudy” – opowiadał.

Orest Lenczyk próbował znaleźć dla niego nowe miejsce na boisku. Szymkowiak zdradził, że przez kilka kolejek występował nawet w ataku, zdobywając w tym czasie cztery lub pięć bramek. Później zaczął grać bardziej cofnięty, w środku pola. W ten sposób stopniowo zmieniała się jego piłkarska rola.

Jednym z najważniejszych tematów rozmowy była praca z Franciszkiem Smudą. Zdaniem Szymkowiaka szkoleniowiec wprowadzał wówczas do polskiej piłki rozwiązania, które nie były jeszcze powszechnie stosowane. W Widzewie miał do dyspozycji bardzo dobrych zawodników, którzy szybko przyswajali jego pomysły. „Trener Smuda, jak przyszedł, to wprowadził coś nowego w Polsce. Tu jednak w Widzewie byli bardzo dobrzy piłkarze i szybko to załapali” – wspominał. Jednym z takich rozwiązań było podwajanie krycia. Jak tłumaczył były zawodnik, wcześniej gra w defensywie często opierała się na pojedynkach jeden na jednego. Smuda wymagał natomiast, aby do przeciwnika doskakiwał kolejny zawodnik, a w odpowiednich sytuacjach nawet następny.

Szymkowiak zwrócił również uwagę na znaczenie przygotowania fizycznego. Okresy przygotowawcze pod wodzą Smudy były niezwykle wymagające. Pierwsze kolejki po przerwie często wiązały się z uczuciem ciężkich nóg, ale później drużyna potrafiła utrzymywać wysoką intensywność. „Jak przeżyłeś okres przygotowawczy z trenerem Smudą, pierwsze dwie kolejki była rzeźba i to taka mocna rzeźba. Ciężkie nóżki. Wygrywaliśmy nie raz te mecze, najczęściej były remisy, ale jak minęły te dwie, trzy kolejki, to później naprawdę można było grać i grać” – mówił w Foot Trucku.

„Idziemy cały czas, idziemy press!”

Smuda nie ograniczał się do wymagań taktycznych i kondycyjnych. Oczekiwał od zawodników nieustannego zaangażowania, agresywnego doskoku do rywala i wysokiego pressingu. Nie zmieniało się to nawet podczas spotkań wyjazdowych. Szymkowiak zapamiętał, że piłkarze czasami zastanawiali się, czy tak wysoko ustawiona drużyna nie pozostawia przeciwnikom zbyt dużo miejsca. Trener nie zamierzał jednak rezygnować ze swoich założeń. Wymagał konsekwencji i nie pozwalał odpuszczać.

Ta intensywność miała swoją cenę. Najlepiej pokazuje to anegdota z meczu w Ostrowcu, kiedy Szymkowiak występował na prawej pomocy. Po kolejnych sprintach wzdłuż boiska był już skrajnie zmęczony. „”Kiedyś tak już nie miałem sił, naprawdę nie miałem sił. No ale jak zaczął krzyczeć tam właśnie Chińczyk!, jak był zły na mnie, to zawsze Chińczyk na mnie krzyczał – opowiadał „Szymek„. W pewnym momencie Smuda rzucił w jego kierunku bidonem. Zawodnik został trafiony w bok i upadł na murawę. Cała ławka rezerwowych wybuchnęła śmiechem, ale trener nadal mobilizował swojego piłkarza do dalszej pracy. „Już naprawdę ledwo co, nawet to nie był trucht, tylko taki lekko powolny. No i mnie tak rzucił, to gdzieś dostałem z boku i upadłem. Ta ławka cała beka na maksa, ten dalej na mnie krzyczy” – relacjonował Szymkowiak.

Dziewięć miesięcy bez wypłaty

W rozmowie pojawił się również trudniejszy temat finansowej sytuacji klubu. Szymkowiak przyznał, że piłkarze Widzewa przez dziewięć miesięcy nie otrzymywali wynagrodzeń ani premii za mecze. „Były takie obozy, że już nam przez dziewięć miesięcy nie zapłacili wypłaty. Nie dostaliśmy żadnej, ani za mecz, ani wypłaty. Niby w wielkim, bogatym klubie” – wspominał były gracz RTS. Ostatecznie zaległości zostały uregulowane, ale wcześniej trener musiał dbać o utrzymanie motywacji w zespole. Smuda przekonywał zawodników, że sytuacja się poprawi i pieniądze zostaną wypłacone. „Cały czas nas nawijał, makaron na uszy, żeby dawać, że kiedyś to przejdzie, że oddadzą nam te pieniądze, że będzie fajnie. Musiał to utrzymywać. To był taki dodatkowy smaczek dla trenera, żeby utrzymać tę drużynę. No i tak mu się udawało” – opowiadał.

Dwóch Bułgarów na testach i „dziadek”, który ich zniechęcił

Mirosław Szymkowiak przytoczył także zabawną historię z czasów gry w Łodzi. Do Widzewa przyjechało dwóch Bułgarów, którzy mieli przejść testy. Gdy wychodzili ze starego budynku klubowego, w pobliżu boiska zauważyli starszego mężczyznę grającego w piłkę. Szymkowiak określił go mianem „dziadka”. Jeden z testowanych zawodników szybko przekonał się o jego umiejętnościach. Mężczyzna dwukrotnie przepuścił mu piłkę między nogami, wykonując tak zwane kanały. Całą sytuację obserwował Franciszek Smuda. Szkoleniowiec podszedł do kierownika drużyny, Tadeusza Gapińskiego, i poprosił go, aby odesłał Bułgarów do szatni. Ostatecznie obaj zawodnicy nie trenowali już z zespołem.

Anegdota dobrze oddawała podejście Smudy, który dużą wagę przywiązywał do techniki i umiejętności piłkarzy. Szymkowiak podkreślał, że nawet podczas prostych gierek treningowych można było wiele powiedzieć o zawodniku.

Kibice na każdym treningu

Były pomocnik bardzo dobrze zapamiętał również zainteresowanie kibiców Widzewa. Jak przyznał, na treningach regularnie pojawiały się dziesiątki, a czasami nawet setki osób. „Kiedyś na każdym treningu w Widzewie to tak 50 osób to było minimum, ale przychodziło 100–200 osób na każdy trening” – wspominał. Obecność kibiców była dla zawodników dodatkową motywacją. Szymkowiak zaznaczył, że podczas treningowych gierek rywalizacja potrafiła być niezwykle zacięta. „To naprawdę daje ci powera. Bo jak widzisz tych ludzi, to u nas się paliło. Jeszcze trener zawsze mówił, że gramy tam o dyszkę czy dwie dyszki. Między sobą iskry takie szły, że niewiarygodne było” – opowiadał.

Widzew namawiał go na powrót

W rozmowie pojawił się również temat końcówki kariery Szymkowiaka. Po rozwiązaniu kontraktu z Trabzonsporem w 2007 roku zawodnik mógł jeszcze szukać nowego klubu. Jak zdradził, zainteresowany jego powrotem był Widzew. „Namawiał mnie Widzew, nawet chwilę trenowałem gdzieś tam w Widzewie” – przyznał. Powrót do regularnej gry okazał się jednak niemożliwy. Piłkarz zmagał się z problemami zdrowotnymi, a po treningach musiał korzystać z lodu i zabiegów. Nie chciał już przechodzić przez kolejne miesiące walki z bólem. „Po każdym treningu schodziłem, to miałem taką bańkę. Lód, przykładanie, to wszystko. Nie chciałem już tego” – wyjaśnił.

Mirosław Szymkowiak rozegrał w barwach Widzewa 171 spotkań. W tym czasie dwukrotnie sięgnął z łódzkim zespołem po mistrzostwo Polski – w sezonach 1995/1996 i 1996/1997. Był również częścią drużyny, która awansowała do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Sześć lat spędzonych w Widzewie pozostało ważnym etapem jego kariery. Szymkowiak zapamiętał przede wszystkim wymagającą pracę z Franciszkiem Smudą, ogromne zaangażowanie na treningach i kibiców, którzy licznie przychodzili oglądać drużynę nawet podczas codziennych zajęć.

Mooshinsky

Chcesz częściej widzieć nasze treści w Google?

Dodaj do źródeł Google