Widzew To My - Oficjalna Strona Kibiców Widzew Łódź

    Książka „Widzew Łódź - Zarys historii klubu i jego kibiców” to pozycja napisana przez kibiców Widzewa. Około 500 stron historii, która dla tych, którzy ją tworzyli będzie naprawdę niezłym przeżyciem a zwłaszcza przypomnieniem tego, co było i nie tylko. Powstała ona, dlatego gdyż, jako autorzy uważaliśmy, że historia naszej widzewskiej społeczności jest na tyle ciekawa i niepowtarzalna, że prawdziwym „grzechem” byłoby puścić ją w niepamięć. Ponadto na rynku polskim wciąż mało jest książek dotyczących środowiska kibiców, a o opracowaniach o charakterze popularno-naukowym to już praktycznie w ogóle nie ma co mówić. Zdajemy sobie sprawę, że dla wielu czytelników poruszane tutaj kwestie mogą wydawać się kontrowersyjne (zwłaszcza te, które wspominają o różnego rodzaju awanturach, zadymach itd.), lecz taka była rzeczywistość, a zadaniem „historyka” jest tą przeszłość odtwarzać w takiej postaci, w jakiej ona była. Intencją autorów nie było promowanie jakichkolwiek zachowań negatywnych (przemocy itd.) a jedynie zrelacjonowanie tego, co wydarzyło się w przeszłości na przykładzie danej grupy społecznej.

    Zdarzenie sprzed wielu lat, kiedy zastanawiano się dopiero nad powołaniem do życia klubu sportowego na Widzewie w Łodzi można traktować jako swoistą przepowiednię. Wtedy bowiem w roku 1910 sprawa nie była taka jednoznaczna: czy robotniczą młodzież bardziej przyciągną do klubu futbolowe pojedynki czy też gimnastyczne pokazy lub zapaśnicze walki. Wybrano piłkę nożną za przykładem Anglików, którzy pracowali w tutejszych zakładach włókienniczych w charakterze ekspertów bądź techników przemysłu włókienniczego i w wolnym po pracy czasie z pasją oddawali się swej ulubionej rozrywce-kopaniu futbolówki. Potrafili też w zajmujący sposób opowiadać o swojej pasji i w dodatku zainteresowanym udzielali pierwszych, fachowych porad. Chętnych do uprawiania piłki nożnej było coraz więcej toteż działacze mieli rozwiązany problem-postawili na futbol.

    Zanim doszło do tego wydarzenia trzeba krótko przypomnieć lata wcześniejsze. W 1906r. wcielono w granice administracyjne miasta Łodzi przemysłową część Widzewa. Należały do niej zakłady przemysłowe Heinzla i Kunitzera, przy których w 1910r. zaistniał TMRF (Towarzystwo Miłośników Rozwoju Fizycznego) Widzew Łódź. Dało to początek rozwoju piłki nożnej na łódzkim Widzewie. TMRF Widzew nie miało własnego boiska a piłkarze trenowali na prywatnych placach trawiastych na tzw. Górce natomiast mecze towarzyskie i mistrzowskie rozgrywali na wypożyczonym boisku klubu Touring Club przy ulicy Wodnej 4.

    Nikt w Łodzi, nawet w gronie zagorzałych zwolenników RTS Widzew, nie myślał poważnie o odebraniu w tym czasie pierwszeństwa jakie w tym mieście mieli futboliści ŁKS. Ich pozycję jako reprezentacyjnego klubu miasta zaakceptowały czynniki partyjne, bo bez ich mieszania także w sprawach sportu trudno wyobrazić sobie okres po „kongresie zjednoczeniowym”, jaki nawiedził Polskę w grudniu 1948r. W okresie międzywojennym mogło się zdarzyć, że ŁKS przegra z lokalnym rywalem, po wojnie okazało się to na wiele długich lat praktycznie niemożliwe. Wszystkie kluby w Łodzi otrzymywały statutowe zadanie pracować na klub „wiodący”. Urzędnicy do tej roli wyznaczyli ŁKS i ten stan trwał aż do marca 1957r.

    Lata 1969-1986 to najlepszy okres pod względem sukcesów sportowych w dziejach RTS Widzew Łódź. W tym okresie klub pokonując kolejne szczeble awansował z 4 ligi do ekstraklasy a w niej zdobył 2 razy mistrzostwo Polski, 4 razy wicemistrzostwo Polski i raz był triumfatorem i zdobywcą Pucharu Polski oraz 2-krotnie zwyciężał w rozgrywkach Pucharu Intertoto. Od sezonu 1978/1979 do sezonu 1985/1986 piłkarze Widzewa zawsze byli w pierwszej trójce ekstraklasy i było to pasmo ciągłych (rok po roku) występów w rozgrywkach o europejskie puchary. Na tym polu RTS Widzew odnosił niebywałe wręcz sukcesy a eliminując najsłynniejsze kluby Europy i Świata jak Manchester City, Manchester United, Juventus Turyn czy FC Liverpool wszedł do panteonu najlepszych i najbardziej znanych oraz popularnych polskich klubów-stał się ikoną polskiego klubowego futbolu i zdobył status wizytówki sportowej Łodzi.

   Był to bardzo burzliwy okres w dziejach Widzewa. W ciągu 20 lat klub 2 razy spadł do drugiej ligi, ale również zagrał w rozgrywkach Champions Leaque, był 2 razy mistrzem Polski i raz wicemistrzem Polski oraz zdobywcą Super Pucharu Polski. We wrześniu 2004r. przestał istnieć RTS Widzew Łódź a jego miejsce jako kontynuatora tradycji i ciągłości historycznej zajął Widzew Łódź-stowarzyszenie Zbigniewa Bońka. To stowarzyszenie później przekształciło się w Spółkę Akcyjną, a po przejęciu władzy przez pana Sylwestra Cacka klub w 2007r. zmienił nazwę na KS WIDZEW ŁÓDŹ.

Historia tworzenia się „kolorowych kibiców Widzewa” jest bardzo ciekawa i jedyna w swoim rodzaju. Nikomu w Polsce nie udało się już później powtórzyć tej drogi i wątpliwe by kiedykolwiek komuś się to udało. Kibice ŁKS-u w swoich gazetkach czy Internecie piszą, że to oni przyczynili się do „stworzenia” kibiców Widzewa i że to ich „przerzutowcy” stanowili zaczątek Klubu Kibica na Widzewie. Mija się to z prawdą a taka interpretacja ma propagandowo stawiać w niekorzystnym świetle kibiców Widzewa.

Mecz został szczegółowo opisany w rozdziale I niniejszej pozycji

Mecz pomiędzy Widzewem Łódź a GKS-em Tychy rozegrany na stadionie ŁKS-u w dniu 10.04.1976r. był najważniejszym meczem na półmetku piłkarskiej wiosny. To atrakcyjne spotkanie dwóch rewelacyjnie spisujących się w lidze jedenastek obejrzała niemal cała sportowa Łódź oraz setki sympatyków futbolu z sąsiednich miast jak np. Skierniewic, Sieradza czy Radomska.

14.09.1977r. odbył się pierwszy mecz Widzewa w europejskich pucharach. I od razu w Anglii, na wypełnionym po brzegi stadionie Maine Road, w atmosferze w Polsce wtedy niespotykanej- w jaskini lwa jak mówi się obrazowo. I wtedy narodził się i przełożył zarówno na krajowe jak i międzynarodowe „podwórko” do dziś słynny widzewski charakter.

Derby, które odbyły się 24.09.1977r. na stadionie ŁKS-u, wzbudziły bardzo duże zainteresowanie. Trybuny zapełniły się ponad 20 tysięczną widownią. Olbrzymia większość na stadionie trzymała za ŁKS-em, a szalikowców Widzewa było ok. 70-100 osób (w tym 57 osób weszło na ten mecz jako zorganizowana grupa Klubu Kibica Widzewa).

Mecz Widzew Łódź - Zawisza Bydgoszcz, który odbył się 16.10.1977r. był bardzo atrakcyjnym widowiskiem dla kibiców. Padło w nim 5 bramek. Widzew wygrał 3:2 (2:1) i była to generalna próba przed pucharowym meczem z PSV Eindhoven, którą oglądało ponad 10 tys. ludzi.

Mecz o Puchar UEFA pomiędzy Widzewem Łódź a PSV Eindhoven odbył się 19 października 1977r. w obecności kompletu publiczności (35 tys.) na stadionie ŁKS-u. Był to jeden z najbardziej widowiskowych meczów pucharowych Widzewa a zakończył się on przegraną Widzewiaków 3:5 (1:2).

Derby Widzew Łódź - ŁKS, które zostały rozegrane 30.03.1978r. były popisem Widzewiaków a wynik 3:0 (1:0) mówi sam za siebie.

Mecz Widzew - Lech, mimo że byliśmy gospodarzami odbył się 01.10.1978r. w Częstochowie na stadionie Włókniarza przy ponad 15 tysięcznej publiczności. Było to konsekwencją kary nałożonej na Widzew za rzucenie butelką w sędziego na meczu z Gwardią Warszawa w Łodzi. Ta sytuacja przyczyniła się do tego, że kibice zorganizowali się na tyle dobrze, że był to pierwszy taki duży wyjazd kibiców Widzewa w jego historii.

Pierwszy mecz Widzew Łódź - St. Etienne był rozgrywany 19.09.1979r. w obecności 35 tys. widzów na stadionie ŁKS-u. Była to 1/32 finału Pucharu UEFA a wynik tej konfrontacji to 2:1 (0:1) dla Widzewa. Drużyna francuska była wtedy jedną z najlepszych w Europie a w jej składzie grali reprezentanci Francji, Holandii i Jugosławii. Wszyscy kibice piłkarscy znają nazwiska Michela Platiniego czy reprezentanta Holandii, wicemistrza Świata z 1974r. i 1978r. Johnny Repa a przecież obok nich występowali tacy znani zawodnicy jak Jugosłowiański bramkarz Curković czy Francuzi Lopez, Larios, Santini, Rocheteau i Zimako.

17.09.1980r. odbyło się jakby drugie otwarcie Widzewa. Do sezonu 1980-81 zespół przystąpił poważnie wzmocniony, przede wszystkim w tyłach. Z Odry Opole przybył bramkarz Józef Młynarczyk, ze Śląska Wrocław stoper Władysław Żmuda. To wszystko zaowocowało dwoma pierwszymi w historii Widzewa Łódź tytułami mistrza Polski w 1981 i 1982, ale najpierw był start w Pucharze UEFA. Na Old Trafford, kultowym stadionie w Manchesterze, podopieczni Jacka Machcińskiego wyszli bez najmniejszych kompleksów. Kiedy Sammy McIlroy, reprezentant Irlandii Północnej, już na samym początku w 5 min. uzyskał prowadzenie dla gospodarzy, Krzysztof Surlit jeszcze szybciej, bo już w 6 min. wyrównał. „Wypalił” z rzutu wolnego niczym z armaty tak, że po meczu Dave Sexton, opiekun MU, powiedział tylko: – Stadiony świata!

Pierwszy mecz Widzew Łódź - Juventus Turyn w ramach 1/16 Pucharu UEFA został rozegrany 22.10.1980r. na stadionie ŁKS-u, w obecności ponad 40 tys. Widzów (nadkomplet). Mecz wywołał olbrzymie zainteresowanie, bo Juventus był (i jest) jednym z najpopularniejszych klubów na świecie a w jego składzie występowało wtedy kilku reprezentantów Włoch (min: Dino Zoff, Claudio Gentile, Gaetano Scirea, Marco Tardeli, Antonio Cabrini, Franko Causio-niespełna dwa lata później jako już zawodnik Udinese został piłkarskim mistrzem Świata z drużyną Włoch, Roberto Bettega, Irlandczyk Liam Brady a na trenerskiej ławce siedział słynny Giovanni Trapattoni), natomiast Widzew w rundzie poprzedzającej wyeliminował Manchester United a w rodzimej lidze liderował.

Rok 1980 stał pod znakiem wielkich sukcesów łódzkiego Widzewa. Po zakwalifikowaniu się do europejskich pucharów nasz klub rozpoczął triumfalny marsz przez najsławniejsze stadiony Starego Kontynentu. Pierwszą "ofiarą" Bońka i spółki padł Manchester United a zaraz po nim poległ turyński Juventus. W 1/8 Pucharu UEFA los zetknął Widzew z kolejnym przedstawicielem angielskiej piłki - drużyną Ipswich Town.

Mecze Widzewa z Legią zawsze wywoływały niebywałe emocje wśród kibiców obu drużyn. Działo się tak pomimo faktu, że przez blisko 40 lat kluby te nie spotykały się na szczeblu ligowym, przez co RTS nie zaliczał się do odwiecznych rywali Legii w rodzaju Wisły, Górnika czy Ruchu Chorzów. Jednak błyskawiczne wdarcie się Widzewa do ścisłej czołówki krajowej, a także sukcesy w europejskich pucharach sprawiły, że prędko dołączył on do grona największych wrogów CWKS-u.

Przez siedem pierwszych sezonów od momentu wejścia do ekstraklasy w 1975r. Widzew zdobył trzy razy wicemistrzostwo Polski (1977r, 1979r, 1980r) i dwa razy mistrzostwo Polski (1981r, 1982r). Inne znane polskie kluby pracowały na takie sukcesy wiele lat a łodzianie osiągnąwszy je w tak krótkim czasie postawili siebie w rzędzie tych zespołów, które już na stałe zapisały się w historii piłki nożnej w Polsce.

16.09.1981r odbył się w Łodzi, na stadionie ŁKS-u pierwszy w historii łódzkiego Widzewa mecz w Pucharze Europejskich Mistrzów Klubowych (PEMK) z Anderlechtem Bruksela. Łodzianie od razu trafili na słynny klub, który miedzy innymi grał już 3 razy w finale Pucharu Europejskich Zdobywców Pucharów (PEZP) i miał w składzie hiszpańskiego Belga albo jak kto woli belgijskiego Hiszpana-niesamowitego Juana Lozano. Zbigniew Boniek wspomina go, jako najlepszego z kiedykolwiek napotkanych przez siebie rywali.

Łódzkie derby rozegrane 07.04.1982r. na Widzewie obejrzało około 8 tysięcy widzów. Sportowo zdecydowanie należały one do RTS-u i końcowy wynik 3:1 (3:0) odzwierciedlał przebieg wydarzeń na boisku. ŁKS w tamtych czasach to była mizeria piłkarska i przeciwnik z dolnej półki naszej ekstraklasy, toteż piłkarze RTS-u w pełni kontrolowali przebieg wydarzeń na boisku.

24.04.1982r. odbył się jeden z najciekawszych i najdramatyczniejszych meczów pomiędzy Widzewem Łódź a Śląskiem Wrocław. Stawka tego meczu była ogromna albowiem Śląsk liderował w ekstraklasie a Widzew zaciekle go gonił (pamiętny był finisz tego sezonu kiedy Widzew zremisował z Ruchem 1:1, a Śląsk u siebie w dramatycznych okolicznościach przegrał z Wisłą Kraków też 0:1, co dało w efekcie drugie mistrzostwo Polski dla Widzewa). W Łodzi i Wrocławiu zapotrzebowanie na bilety było olbrzymie. Na stadionie ostatecznie zasiadło 20 tys. kibiców z czego ok. 4 tys. to byli wrocławianie. Nigdy wcześniej ani nigdy później nie widziano w Łodzi tylu kibiców Śląska, którzy zajęli całą trybunę od strony Niciarki.

W Wiedniu 20.10.1982r. na Hannapi-Stadion odbył się pierwszy mecz Widzewa z Rapidem w rozgrywkach o Puchar Europy. Widzewiacy przyjęli taktykę gry, która polegała na bronieniu dostępu do własnej bramki i wyprowadzaniu szybkich kontr. W pierwszej połowie taka taktyka sprawdzała się. Łodzianie broniąc się stworzyli w 10 min. i 42 min. dwie bardzo dogodne sytuacje do zdobycia bramki, ale ich nie wykorzystali.

Mecz Pucharu Europy Widzew - FC Liverpool, który odbył się w Łodzi 02.03.1983r. na stadionie ŁKS-u, w obecności nadkompletu 40-45 tys. Widzów był największym wydarzeniem w historii łódzkiego futbolu. Stadion był tak szczelnie wypełniony, że spóźnialscy musieli wchodzić na maszty oświetleniowe, by cokolwiek móc zobaczyć.

Łódzkie derby rozegrane 30.03.1983r. na Armii Czerwonej 80 obejrzało około 20 tysięcy widzów. Piłkarze Widzewa prezentowali przed pucharowym meczem z Juventusem w Turynie bardzo dojrzały futbol. W każdej formacji posiadali indywidualności, czyli zawodników, którzy wiedzieli co zrobić z piłką.

Pierwszy półfinałowy mecz Pucharu Europy w Turynie z Juventusem 06.04.1983r. Widzew przegrał 2:0 po bramkach Tardelliego w 8 min. i Bettegi w 59 min. Widzewiacy byli wyraźnie słabsi od Juventusu, w którym występowały takie gwiazdy piłkarskie jak Michel Platini, Dino Zoff, Claudio Gentile, Paolo Rossi czy Zbigniew Boniek, który sezon wcześniej przeszedł z Widzewa do włoskiej drużyny za niebagatelną jak na tamte czasy sumę 2 mln. USD.

Mecz Motor Lublin - Widzew Łódź odbył się 17.08.1983r. i zakończył się wynikiem 1:1 (0:0). Kibice Widzewa w ok. 20 osobowej grupie pod wodzą „Szabli”, wyjechali na to spotkanie porannym, dalekobieżnym pociągiem, który zatrzymywał się na stacji Łódź Chojny. W pociągu znajdowało się już ok. 15 osób, w większości z fan clubu Zduńska Wola i oczywiście nie mogło zabraknąć wśród nich Balona, który był architektem zgody, jaką mieli w tym okresie Widzewiacy z kibicami Motoru.

Mecz Cracovia Kraków - Widzew Łódź odbył się 27.08.1983r. i wywołał w Krakowie duże zainteresowanie. W rundzie wiosennej w Łodzi Cracovia została rozbita 7:0 toteż 15 tys. sympatyków „Pasów” miało nadzieje na udany rewanż.

Pierwsze spotkanie Pucharu UEFA Widzew - Elfsborg Boras odbyło się 14.09.1983r. w Białymstoku na stadionie Gwardii i była to kara nałożona na Widzew przez UEFA za rzucenie butelki w sędziego liniowego podczas rewanżowego meczu z Juventusem Turyn w Łodzi (mecz musiał się odbyć 250 km od Łodzi).

Derby Widzew - ŁKS, które odbyły się 18.09.1983r. Wobec 20 tysięcy widzów były ciekawym widowiskiem piłkarskim i przebiegały pod dyktando Widzewiaków. Ostateczny wynik spotkania brzmiał 3:1 (1:1). Taktyka ełkaesiaków polegała na próbie przykrycia najlepszych zawodników Widzewa, czyli Dziekanowskiego, Kajrysa, Piotrka Romke, ale z dobrze technicznie wyszkolonymi zawodnikami, nie było to dla nich łatwe.

05.05.1984r. W obecności 27 tys. Widzów odbyły się jedne z najciekawszych pod względem kibicowskim a zarazem wzbudzających "uśmiech" pod względem sportowym derbów Łodzi na stadionie ŁKS-u. Widzew tradycyjnie walczył o mistrzostwo Polski natomiast ŁKS tradycyjnie o oddalenie się od strefy spadkowej. Wychodzący ludzie głośno wyrażali swoje odczucia po występie piłkarzy obu drużyn, jasno dając do zrozumienia, że były one ułożone przed spotkaniem.

Mecz Widzew - Borussia Moenchengladbach w ramach Pucharu UEFA odbył się na stadionie ŁKS-u, w obecności 22 tys. widzów. Pierwszy mecz w Niemczech zakończył się wynikiem 3:2 dla gospodarzy a bramkę, którą zdobył tam dla Widzewa M. Myśliński strzałem zza pola karnego można uznać za jedną z ładniejszych w tamtym czasie.

Mecz Widzew Łódź - Dynamo Mińsk, który odbył się 28.11.1984r. W ramach Pucharu UEFA był dużym rozczarowaniem dla kibiców. Zakończył się porażką 0:2 (0:1) a oglądało to spotkanie na stadionie ŁKS-u 15 tysięcy widzów. Przed meczem Widzew był faworytem, bowiem miał już swoją markę w Europie, natomiast Dynamo nie miało takiego uznania.

Mecz Widzew Łódź - Górnik Zabrze, który został rozegrany 23.06.1985r. wobec 18 tys. Widzów był niezwykle ważnym meczem dla układu sił w czołówce ligi. Była to ostatnia kolejka rozgrywek i decydowała o rozdaniu głównych trofeów tego sezonu. Obok Widzewa i Górnika liczyła się też Legia a zależności były takie, że jeżeli Legia wygrałaby swój mecz to Widzew nie miał żadnych szans na zdobycia tytułu, natomiast w przypadku zwycięstwa Górnika tych szans nie miała Legia.

Finał Pucharu Polski, który został rozegrany 26.06.1985r. w Warszawie pomiędzy Widzewem Łódź a GKS-em Katowice wywołał olbrzymie zainteresowanie wśród kibiców Widzewa. Był to jeden z ważniejszych meczów w tamtym okresie i chyba tak naprawdę dopiero po tym meczu zaczęliśmy być doceniani kibicowsko przez najważniejsze ekipy w kraju.

Pierwszy mecz w ramach rozgrywek Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy zespołami Widzewa Łódź a Galatasaray Stambuł odbył się 18.09.1985r w Stambule, w  obecności 45 tys. fanatycznych kibiców tureckich. Po wylosowaniu tego rywala panował duży optymizm, ponieważ drużyny tureckie nie liczyły się wtedy zbytnio w Europie.

Mecz Legia Warszawa-Widzew Łódź, który został rozegrany 06.04.1986r. wobec 25 tysięcy widzów, zakończył się przegraną Widzewa 3:0 (2:0). Bramki w pierwszej połowie zdobywali Arceusz w 20 minucie i Dziekanowski w 38 minucie a po przerwie wynik meczu ustalił w 58 minucie ponownie Dziekanowski. Mecz ten wzbudzał ogromne zainteresowanie zarówno w Łodzi jak i Warszawie i był to pierwszy tak duży wyjazd kibiców RTS-u do Stolicy, na mecz z Legią.

Po wcześniejszym wyeliminowaniu austryjackiego LASK Linz, Widzew rozegrał 22.10.1986 roku w Łodzi pierwszy mecz II rundy pucharu UEFA. Przeciwnikiem łodzian był niemiecki Bayer Uerdingen. W ówczesnym okresie kadra Widzewa przedstawiała się całkiem dobrze - w meczu z Uerdingen grali m.in. tacy zawodnicy, jak Bolesta, Przybyś, Walczak, Kajrys, Dziuba, Cisek, Kamiński, Iwanicki, Putek czy Wraga. Pamiętający tamte czasy kibice wiedzą jednak, że kadra owa była mocna, ale... na papierze.

Mecz Legia Warszawa- Widzew Łódź rozegrany w Warszawie 02.05.1987r. wobec 12 tys. widzów miał istotne znaczenie dla układu w górnej części tabeli tego sezonu. Każda z drużyn walczyła o utrzymanie nadziei na występy w pucharze UEFA i reprezentowania tam Polski.

W dniu 25.05.1988r. odbył się w Łodzi wobec ponad 3 tys. widzów ligowy pojedynek pomiędzy Widzewem Łódź a Olimpią Poznań. W zapowiedzi do tego meczu pisano:

Kibicom widzewskiej jedenastki marzy się przekonywujące zwycięstwo. Być może w jakimś stopniu osłodziłoby ono gorycz pożegnania z nadziejami na występy w europejskich pucharach.

Mecz Legia Warszawa - Widzew Łódź, który odbył się 06.08.1989r. w obecności 12 tysięcy widzów, zakończył się rezultatem 3:1 (2:0). Legia była piłkarsko zdecydowanie lepsza i dominowała we wszystkich formacjach. Łodzianie rozpoczęli spotkanie bojaźliwie, ze wzmocnioną obroną. Indywidualnego opiekuna w postaci Ciska miał Kosecki. Mimo takiej taktyki gospodarze dość łatwo przedostawali się pod bramkę Zajdy. Pierwsza bramka padła po akcji Koseckiego, który wyłożył piłkę w polu karnym Łatce a ten spokojnie skierował ją głową do siatki.

13.04.1990r. odbyły się na ŁKS-ie ostatnie przed spadkiem RTS-u do drugiej ligi (na jeden sezon) derby Łodzi. Były one dla nas niezwykle ważne z punktu widzenia wyniku sportowego, bowiem zwycięstwo a nawet remis mogły zaważyć na utrzymaniu RTS-u w szeregach pierwszoligowców. W prasie ogólnopolskiej spekulowano, że ŁKS (który grał o pietruszkę) "podłoży" się Widzewowi, bo niejednokrotnie wcześniej w przeszłości piłkarze jedenastki z Al. Piłsudskiego ratowali ełkaesiaków w podobnych sytuacjach i dzielili się punktami.

Mecz Gwardia Warszawa - Widzew Łódź odbył się 18.08.1990r. W obecności ok. 1500 widzów i był to pojedynek w drugiej lidze, albowiem po sezonie 1989/1990 łodzianie spadli do tej klasy rozgrywkowej. Mimo, że była to druga liga to wiadomo było, że wyjazd ten można było traktować jako spotkanie z zespołem Gwardii Warszawa i kibicami Legii Warszawa.

28.10.1990r. odbył się w Częstochowie w obecności 5 tysięcy widzów drugoligowy mecz Raków Częstochowa-Widzew Łódź. Wynik 1:0 (1:0) dla gospodarzy nie odzwierciedlał wydarzeń na boisku, ale tak to w piłce nożnej bywa. Dobrą partię rozegrał Tomek Łapiński i był jednym z najlepszych zawodników na boisku. Nie dość, że z łatwością zatrzymywał ataki gospodarzy to też potrafił inicjować grę ofensywną zespołu.

Mecz pomiędzy Ostrovią Ostrów Wielkopolski a Widzewem Łódź, który został rozegrany na kilka kolejek przed końcem rozgrywek drugiej ligi (26.05.1991r) miał duży ciężar gatunkowy. Zwycięstwo Widzewa bardzo przybliżało nas do upragnionego awansu do ekstraklasy, natomiast remis czy porażka mogły przekreślić te nadzieje. Na tym meczu kibice Widzewa zjawili się w liczbie ponad 600 osób a wyjazd z Łodzi odbywał się pociągiem z dworca Kaliskiego.

19.06.1991r. odbył się w Wałbrzychu, w obecności 2 tysięcy widzów ostatni mecz drugoligowego sezonu 1990/1991. Miejscowe Zagłębie gościło łódzki Widzew i był to niezwykle ważny mecz dla obydwu drużyn. Zagłębie nie było jeszcze pewne drugoligowego bytu, a Widzew walczył o awans do ekstraklasy i by być jego pewnym musiał wygrać. Gospodarze nie zamierzali przegrać i mocno atakowali.

Mecz Lecha Poznań z Widzewem Łódź, który się odbył 13.06.1992r. wobec blisko 20 tysięcy widzów był ostatnim spotkaniem wyjazdowym sezonu 1991/1992, a więc pierwszego sezonu po powrocie RTS-u do I ligi. Konfrontacja obydwu drużyn miała ogromne znaczenie dla układu końcowej tabeli rozgrywek. Lechowi wystarczył remis, aby zostać mistrzem Polski, natomiast Widzew walczył o udział w rozgrywkach pucharu UEFA i nie mógł sobie pozwolić na utratę punktów.

Łódzkie derby ŁKS-Widzew rozegrane 29.08.1992r. zapowiadały się jako jedne z najciekawszych, bo było to spotkanie na szczycie piłkarskiej ekstraklasy. Widzew prowadził w tabeli a jego dorobek to 3 zwycięstwa i 1 remis natomiast ŁKS zajmował drugie miejsce z dorobkiem 2 zwycięstw i 2 remisów.

16 września 1992 roku odbył się w Łodzi na stadionie Widzewa pierwszy mecz kolejnej edycji Pucharu UEFA. Przeciwnikiem łodzian był tym razem Eintracht Frankfurt - jeden z najsilniejszych zespołów ówczesnej Bundesligi. W drużynie występowali m.in. sławny bramkarz Uli Stein, a także Binz, Bindenwald, Penksa, Falkenmeyer, Bein czy Kruse - znaczące nazwiska na scenie niemieckiej piłki ligowej, a nawet reprezentacyjnej. Największą gwiazdą Eintrachtu był jednak bez wątpienia Nigeryjczyk Yeboah, natomiast sławny w późniejszych latach jego rodak Okocha rozpoczynał dopiero karierę w Europie i w spotkaniu tym nie zagrał (zagrał natomiast w rewanżu).

Mecz ten odbył się w niedzielę 04.10.1992r, trzy dni po „laniu” jakie dostał Widzew we Frankfurcie z Eintrachtem (0:9) w ramach rozgrywek o Puchar UEFA. Ta klęska spowodowała, że spotkanie było niezwykle ważne dla prestiżu Widzewa a dodatkowo „oliwy do ognia” dorzucał swoimi buńczucznymi wypowiedziami ówczesny trener Legii Janusz Wójcik, który po obejrzeniu meczu Widzewa z Eintrachtem był pewny, że jego drużyna rozstrzygnie pojedynek z łodzianami na swoją korzyść.

Derby Widzew Łódź-ŁKS rozegrane 25.09.1993r. na Al. Piłsudskiego w Łodzi wywołały duże zainteresowanie wśród kibiców i obejrzało je ok. 10 tysięcy widzów. W tabeli Widzew miał jeden punkt przewagi nad ŁKS-em i to sprawiało, że tworzono spekulacje co do rezultatu tej łódzkiej potyczki. Wiele wypowiadanych opinii sprowadzało się do tego, że mecz będzie ustawiony na remis, ale na przekór wszystkiemu spotkanie było zaprzeczeniem tej tezy. Piłkarze obydwu drużyn walczyli twardo i z wielkim zaangażowaniem.

Te derby odbywały się w scenerii po porażce ŁKS-u w europejskich pucharach z FC Porto i porażce Widzewa w lidze z Sokołem Pniewy. Obydwie drużyny chciały się zrehabilitować a ponieważ miały równorzędne składy trudno było o wskazanie zdecydowanego faworyta. Mecz 18.09.1994r. obserwowało ponad 10 tys. Widzów i było to bardzo dobre piłkarsko spotkanie. Była wielka dramaturgia, gole, walka na całym boisku.

Po wyeliminowaniu w rundzie wstępnej Pucharu UEFA zespołu Bangor City, Widzew w 1/32 finału trafił na zespół Czernomorec Odessa, z którym 12.09.1995r. rozegrał pierwszy, wyjazdowy mecz.

22.05.1996r. (środa) odbył się na Łazienkowskiej w Warszawie pierwszy z dwóch historycznych, niezapomnianych i zwycięskich meczów Widzew Łódź z Legią Warszawa. Decydował on o tytule Mistrza Polski i wywołał w owym czasie olbrzymie zainteresowanie w całej Polsce a nawet za granicą (na stadionie pojawiło się wielu managerów klubów zachodniej Europy). Legia, która udanie występowała w Champions League oraz Łódzki Widzew, który nie przegrał w sezonie ligowym żadnego meczu odstawały od pozostałych zespołów ekstraklasy, o co najmniej jedną klasę rozgrywkową toteż pojedynek ten już na tydzień przed wywoływał dreszcz emocji. Atmosferę meczu podgrzewały warszawskie i łódzkie media a bilety u warszawskich koników osiągały astronomiczne ceny. W ustach Żabienica tamte chwile rysują się następująco:

12.06.1996r. odbył się w Łodzi ostatni, o niczym już nie decydujący mecz sezonu 1995/1996, w którym Widzew Łódź fetował po 14 latach zdobycie kolejnego tytułu Mistrza Polski. Łódzka drużyna zmierzyła się z Zagłębiem Lubin i wygrała 1:0 (1:0) po pięknej bramce Rafała Siadaczki strzelonej już w 7 min. na bramką od strony Niciarki. Obrona gości została wymanewrowana a Rafał znalazł się w polu karnym tam, gdzie trzeba i z kilku metrów potężnym uderzeniem z lewej nogi w górną część bramki nie dał najmniejszych szans bramkarzowi Zagłębia Lubin, Dreszerowi.

Widzew po zdetronizowaniu Legii na tronie mistrza Polski, chciał jej wzorem awansować do Ligi Mistrzów. W tym celu poważnie wzmocniono skład. Miedzy innymi o Legionistów – bramkarza Macieja Szczęsnego (Andrzej Woźniak odszedł do FC Porto) i pomocnika Radosława Michalskiego. Inne ważne nabytki to: obrońca Paweł Wojtala i napastnik Jacek Dembiński z Lecha Poznań oraz pomocnik Sławomir Majak z Hannover. W dniu 07.08.1996r. odbył się pierwszy z dwu pojedynków o awans i uczestnictwo w Lidze Mistrzów pomiędzy Widzewem Łódź a Broendby Kopenhaga.

Pierwszy wyjazdowy mecz Widzewa z Borussią w Dortmundzie, który został rozegrany 11.09.1996r. W obecności 40 tysięcy widzów był zarazem pierwszym meczem łodzian w grupie B, w elitarnej Lidze Mistrzów. Było to historyczne wydarzenie w dziejach klubu, bo RTS jako druga polska drużyna po Legii, dostąpiła zaszczytu reprezentowania naszego kraju w tych elitarnych rozgrywkach. Tak się złożyło, że przed tym meczem rozegrano w Zabrzu mecz Polska-Niemcy, na którym kibice ze wschodnich landów Niemiec spalili polską flagę narodową. Kibice Borussi oburzeni tym faktem wywiesili na meczu z Widzewem transparent „Serdecznie przepraszamy za Zabrze”, co zostało zauważone nie tylko przez kibiców w Polsce, ale również przez władze państwowe i ówczesnego prezydenta kraju Aleksandra Kwaśniewskiego.

15.09.1996r. odbył się w obecności ok. 6 tys widzów mecz Widzew Łódź - Lech Poznań. Lech był wtedy liderem ekstraklasy, natomiast Widzew bronił tytułu mistrza Polski i był jednocześnie uczestnikiem toczących się rozgrywek Champions Leaque. Spotkanie to było bardzo prestiżowe i ważne dla obu drużyn. Zapamiętane zostanie jednak nie z powodu świetnych zagrań piłkarzy czy cudownej atmosfery na trybunach, ale przede wszystkim jako symbol nieudolnej i czytelnej dla wszystkich oglądających próby „drukowania” wyniku przez sędziego. To, co wyprawiał sędzia Ryszka z Warszawy to nawet nie wołało o pomstę do nieba, ale wołało o przeanalizowanie meczu przez prokuratora.

25.09.1996r. wobec 18 tys. Widzów odbył się na stadionie Widzewa w Łodzi historyczny, bo pierwszy w roli gospodarza mecz w ramach rozgrywek Champions Leaque pomiędzy Widzewem Łódź a Atletico Madryt. Było to niezwykłe wydarzenie, bowiem łodzianie i sympatycy Widzewa z całej Polski mogli na własne oczy zobaczyć i przeżyć wzruszającą chwilę podnoszenia ze środka boiska przez młodych piłkarzy Widzewa symbolu tych rozgrywek a więc flagi w kształcie piłki przy akompaniamencie hymnu Ligi Mistrzów.

16.10.1996r. odbył się drugi wyjazdowy mecz Widzewa w elitarnej Lidze Mistrzów. Tym razem po raz pierwszy przeciwnikiem Widzewa była rumuńska Steaua Bukareszt. Do stolicy Rumunii pojechało tylko 13 piłkarzy. W Polsce zostali kontuzjowani Siadaczka, Szarpak i Czerwiec oraz ci, którzy byli odsunięci za żółte kartki, czyli Wyciszkiewicz i Michalczuk. Ten znaczący ubytek kadrowy nie pozostawał bez wpływu na grę. Rumuńscy zawodnicy łatwo przedzierali się pod bramkę RTS-u i grali po prostu lepiej od łódzkiej, zdziesiątkowanej drużyny. Świetnie bronił Szczęsny, ale w 82 minucie niestety wpuścił gola.

Mecz pomiędzy Widzewem Łódź a Legią Warszawa, który odbył się 18.06.1997r. W Warszawie przeszedł do historii jako spotkanie wyjątkowe a jego zakończenie przeszło wszelkie wyobrażenie. Nikt chyba wcześniej nie przypuszczał, że zapisze się on jako symbol największej klęski Legii w jej długoletniej historii a końcowe minuty będą najczarniejszymi minutami futbolu dla tego klubu. Nie przypominam sobie, aby w lidze polskiej mecz, który bezpośrednio decydował o zdobyciu tytułu Mistrza Polski dostarczył takiej dramaturgii, emocji i takiej huśtawki nastrojów wśród kibiców (od rozpaczy do nieprawdopodobnej radości) jak ta łódzko-warszawska rywalizacja. Ostatnie 5 minut tego pojedynku to czas, jaki nie zna historia polskiej ligi i chyba Bóg, który "Ósmego dnia stworzył Widzew Łódź" specjalnie umożliwił taką sytuację, by przysporzyć futbolowi i Widzewowi nowych kibiców.

25.06.1997r. odbył się w Łodzi ostatni mecz sezonu 1996/1997 pomiędzy Widzewem Łódź a Rakowem Częstochowa. Już przed meczem wiadomo było, że Widzew obronił tytuł mistrza Polski wywalczony w poprzednim sezonie, toteż samo spotkanie miało być swego rodzaju festynem i podziękowaniem kibiców dla drużyny oraz świętem dla Łodzi, która po raz drugi z rzędu stała się piłkarską stolicą Polski i po raz drugi kosztem Legii Warszawa. Łódzcy piłkarze stanęli na wysokości zadania i stworzyli widowiskowy oraz ciekawy do oglądania spektakl. W pierwszej połowie padły dwie bramki a ich autorem w 26 i 38 minucie był Jacek Dembiński. Sytuacja robiła się o tyle ciekawa, że w ten sposób mógł on zacząć rywalizować z Mirosławem Trzeciakiem z ŁKS-u o tytuł króla strzelców.

Po pokonaniu egzotycznej drużyny z Baku w stosunku 2:0 i 8:0 los skojarzył drużynę Widzewa w II rundzie eliminacji do Champions Leaque z włoską Parmą. W tamtym okresie drużyna ta była jedną z najlepszych na świecie, tak więc czekał podopiecznych trenera Smudy bardzo ciężki bój o Ligę Mistrzów. Takie nazwiska jak Buffon, Cannavaro, Thuram, Baggio, Crespo, Benarrivo, Sensini czy „kat” polskich drużyn Chiesa mówiły same za siebie. Zainteresowanie spotkaniem w Łodzi było olbrzymie i na stadionie Widzewa w dniu 13.08.1997r. zjawiło się ponad 18 tysięcy kibiców (znowu „koniki” miały swój dzień). Około 40 minut przed rozpoczęciem meczu włoscy piłkarze jak zwykle w przypadku drużyn z półwyspu Apenińskiego, ubrani w garnitury, wyszli na płytę boiska i zaczęli się po niej przechadzać. Wtedy nastąpiła jedna z najbardziej pamiętnych scen, jeśli chodzi o kibiców Widzewa.

16.09.1997r. odbył się mecz pierwszej rundy Pucharu UEFA Widzew Łódź - Udinese Calcio. Widzew nie sprostał Parmie w walce o wejście do grupowej fazy Ligi Mistrzów i pozostał mu Puchar UEFA. Łódzki klub nie miał szczęścia, bo po raz kolejny trafił na silną, włoską jedenastkę, w której grali m. In.: Bierhoff i Amoroso. Włosi byli bardzo pewni siebie, mimo że był to ich debiut w europejskich pucharach. Mecz niespodziewanie był bardzo wyrównany a determinacja i poświęcenie, z jaką grali Widzewiacy uwieńczone zostały w 63 minucie pięknym, zwycięskim golem Daniela Bogusza na bramkę „Pod Zegarem”.

W dniu 20.05.1998r. odbył się w Łodzi mecz Widzew- Legia, który swoją dramaturgią dorównywał meczom z warszawiakami z 1996 i 1997r. Poza prestiżem mecz toczył się o prawo startu w europejskich pucharach, bo obie jedenastki miały na to jeszcze szansę. Nie dziwił więc przedmeczowy obraz autobusów i tramwajów miejskich podjeżdżających pod stadion Widzewa i wysiadających z nich tłumów ludzi. Raj dla koników był olbrzymi a na obiekcie ostatecznie zameldowało się 10 tys. ludzi.

29.05.1999r. W ostatnim meczu ekstraklasy sezonu 1998/1999r. spotkały się w derbach Łodzi, w obecności 9 tys. Widzów jedenastki Widzewa i ŁKS-u. Aby Widzew miał szansę na odzyskanie drugiego miejsca w tabeli i grę w Lidze Mistrzów (bo dyskwalifikacja na grę w europejskich pucharach realnie groziła mistrzowskiej już Wiśle Kraków) musiał ten mecz wygrać i liczyć na potknięcie Legii i Lecha. W innym przypadku zdobyłby 4 miejsce i prawo gry w pucharze UEFA. ŁKS był w innej sytuacji, bo nie groził mu ani spadek ani podium w lidze i właściwie grał już o pietruszkę.

Pierwszy mecz drugiej rundy eliminacji do Ligi Mistrzów pomiędzy Widzewem Łódź a Litexem Łowecz odbył się 28.07.1999r w Bułgarii. Piłkarze Widzewa w tym meczu sprawiali wrażenie jakby byli w wakacyjnej formie. Przez 90 minut oddali tylko jeden celny strzał na bramkę gospodarzy i to z rzutu karnego, którego w 89 minucie wykorzystał Wichniarek.

Po wyeliminowaniu bułgarskiego Litexu Łowecz, Widzew w III rundzie kwalifikacyjnej Ligi Mistrzów trafił na włoską Fiorentinę. Była to doświadczona i mocna kadrowo drużyna, w której występowali między innymi Toldo, Di Livio, Rui Costa, Heinrich, Batistuta czy znany już w Łodzi Chiesa. Wynik 3:1 (1:0) dla Włochów był odzwierciedleniem piłkarskiej przewagi gospodarzy. Fiorentina od początku narzuciła łodzianom swój styl gry i nie mogli oni sobie z tym poradzić. W 3 minucie dośrodkowywał Chiesa a sytuacji nie wykorzystał Heinrich. Chwilę potem z boiska musiał zejść kontuzjowany as włoskiego zespołu, Batistuta. Widzewiacy wykorzystali to zdarzenie i w tym okresie, w 6 i 11 minucie zagrozili gospodarzom. Najpierw Wichniarek przegrał walkę z obrońcami w polu karnym a później Michalski niesygnalizowanym strzałem zmusił Toldo do wybicia piłki na rzut rożny. W 18 minucie Chiesa wykonywał rzut wolny z odległości 35 metrów. Posłał dokładną piłkę do Adaniego i stało się…1:0 dla Włochów. Obrońca Fiorentiny wyskoczył najwyżej i silnym strzałem głową pod poprzeczkę, pokonał Olszewskiego. Inicjatywa była już wtedy zdecydowanie po stronie gospodarzy, którzy raz za razem przeprowadzali groźne akcje. Dobrze, że byli nie skuteczni.

21.10.1999r. W II rundzie Pucharu UEFA Widzew Łódź po wyeliminowaniu w I rundzie łotewskiego Skonto Ryga (0:1, 2:0) spotkał się z AS Monaco. Zespół francuski należał i należy do najbardziej znanych klubów europejskich toteż na remontowanym stadionie Widzewa w Łodzi zasiadł prawie komplet 5.5 tys. Widzów (cała największa trybuna „Pod Masztami” była niedostępna dla publiczności). Tu na marginesie można napisać, że rok wcześniej drużyna AS Monaco była przeciwnikiem ŁKS-u w Pucharze UEFA i na ten mecz w Łodzi przyszło ok. 650 osób, co stanowiło chyba rekord Polski jeżeli chodzi o występy naszych drużyn w europejskich pucharach i było jedną z największych kompromitacji polskiego futbolu w tym względzie.

Mecz Lech Poznań-Widzew Łódź, który został rozegrany 06.05.2000r. W obecności 10 tys. Widzów był debiutem nowego trenera Widzewa, Jana Żurka. Przed meczem sytuacja wyglądała tak, że piłkarze Lecha bronili się rozpaczliwie przed spadkiem z ekstraklasy a Widzew grał już praktycznie o prestiż, a także (jak podawały łódzkie media) o poprawę sytuacji ŁKS-u, który również rękami i nogami bronił się przed degradacją. Przebieg meczu był dramatyczny a niewątpliwie przyczynił się do tego sędzia Ziober, który starał się pomagać gospodarzom. Dodając do tego przedmeczowe, buńczuczne wypowiedzi piłkarzy Lecha jasne było, że na boisku nie będzie żadnych układów. Początek spotkania należał do piłkarzy Lecha.

Mecz ten był rozgrywany w piątek 30.03.2001r., a wzięło się to z uwagi na zobowiązania klubu wobec kodowanej stacji telewizyjnej Canal+. Pojedynek zapowiadał się bardzo atrakcyjnie, bo do Łodzi przyjechał lider ekstraklasy i już samo to spowodowało niezłą frekwencję na trybunach, na których ostatecznie zameldowało się ok. 7 tys. widzów. Podobnie jak na poprzednich spotkaniach oprawę meczową przygotowywała grupa e-WIDZEW, która tradycyjnie spotykała się przed meczem w „pijalce” piwa na „Józka” gdzie pod przewodnictwem prezesa grupy Lewara, który zastąpił na tym stanowisku Havra, omawiono ostatnie szczegóły prezentacji. Godzina meczu zbliżała się wielkimi krokami.

Spotkanie z ubiegłorocznym mistrzem polskiej ekstraklasy w dniu 04.08.2001r. poprzedziła dwutygodniowa przerwa, ponieważ wyjazdowy mecz z GKS Katowice został z niejasnych do końca powodów przełożony na termin wrześniowy. Pod względem sportowym przyjazd Wisły zapowiadał się jako jeden z najatrakcyjniejszych meczów na Widzewie w tej jesiennej rundzie. Krakowianie od trzech spotkań nie potrafili wygrać z Widzewiakami a w dodatku w 2001r. stracili na Al. Piłsudskiego sześć bramek.

Spotkanie Widzewa Łódź z Lechem Poznań od dłuższego czasu zapowiadało się na wielkie widowisko pod względem kibicowskim a także przewidywano, że może być również ciekawym i obfitującym w gole spektaklem piłkarskim. Mecz odbył się 13.09.2002r., ale już na dwa dni przed jego rozpoczęciem zabrakło biletów w kasach. W gazetach dziwiono się, że spotkanie 11 i 12 drużyny w tabeli wzbudza tak ogromne zainteresowanie, dużo większe niż mecze czołowych drużyn ligi, ale zapominano o tym, że nie tylko poziom piłkarski drużyn decyduje o frekwencji. Rywalizacja kibiców dotyczyła przede wszystkim dopingu oraz pokazów ultras albowiem przed meczem porozumiano się co do tego, że spotkanie odbywać się będzie bez wzajemnych wyzwisk czy obrażaniu się (i tak rzeczywiście było). Takie ustalenia nie miały nic wspólnego z planowaniem jakiejś zgody a był to układ dwóch szanujących się kibicowsko ekip.

Po 566 dniach przerwy, doszło 25.10.2002r. do spotkania warszawskiej Legii z Widzewem Łódź, które zawsze wzbudza wiele emocji i stoi zwykle na wysokim sportowym poziomie. W poprzednim sezonie z powodu podziału ekstraklasy na dwie grupy, zespoły te nie zagrały ze sobą (Widzew nie awansował do czołowej ósemki gdzie grała Legia a wcześniej Legia i Widzew znajdowały się w innych grupach). W drużynie gospodarzy zabrakło pauzującego za kartki Vukovicia. W Widzewie kontuzja wyeliminowała z gry Rachwała, ale za to na ławce zasiadł powracający do zdrowia Terlecki.

Pojedynek Widzewa Łódź z Wisłą Kraków w ramach przedostatniej kolejki jesiennej rundy piłkarskiej ekstraklasy rozegrany został 17.11.2002r. na stadionie przy Al. Piłsudskiego i był pożegnaniem łodzian ze swoją publicznością. Nie obowiązywały już ograniczenia, co do ilości widzów mogących obejrzeć mecz na żywo, nałożone przez PZPN po wyjazdowym pojedynku Widzewa z warszawską Legią toteż spotkanie obejrzał prawie komplet 10 tysięcy widzów. Mecz był bardzo emocjonujący i do pewnego momentu wyrównany, mimo że zdecydowanym faworytem byli goście opromienieni dodatkowo sukcesem jakim było zwycięstwo 4:1 w rozgrywkach pucharu UEFA z włoską drużyną AC Parma.

Na piłkarski klasyk w Łodzi czekano od dawna, bo prawie trzy lata. Wcześniejszy, jesienny mecz na Łazienkowskiej w Warszawie „podkręcał” nastroje toteż nic dziwnego, że na dwa dni przed jego rozpoczęciem zabrakło już biletów w kasach i pozostawiono tylko niewielką pulę przeznaczoną na sprzedaż w dniu meczu. Koniki miały raj a cena biletów u nich np. na trybunę „A” dochodziła do 100 zł za sztukę. Kibice Widzewa w dniu meczu już od rana byli w pełnej mobilizacji. Osoby przygotowujące oprawę meldowały się na stadionie na 5 godzin przed rozpoczęciem spotkania, natomiast kibice gromadzili się w okolicach stadionu dużo wcześniej. Miało to miejsce z uwagi na to, że grupa „Ludzie Widzewa” organizowała akcję krwio-autobus, gdzie można było oddać krew i każdy, kto to zrobił miał zapewniony darmowy bilet na spotkanie. Zainteresowanie było naprawdę duże, tworzyły się kolejki, a niektórych chętnych z braku miejsca dowożono do stacji krwiodawstwa na ul. Franciszkańskiej.

Klasyk piłkarski, jakim w polskiej lidze jest niewątpliwie mecz Widzewa z Legią zgromadził na trybunach blisko 10 tysięcy widzów. Kibice łódzkiej jedenastki liczyli na emocjonujące widowisko zakończone w dniu 07.11.2003r. zwycięstwem. Wszyscy pamiętali ostatnią dotkliwą i historyczną porażkę z maja, toteż pragnienie zrewanżowania się mieli zarówno piłkarze Widzewa jak i kibice gospodarzy.

W Poznaniu spodziewano się zaciętego spotkania i fantastycznej atmosfery na trybunach. Lech gdyby wygrał, mógłby być już praktycznie pewny utrzymania, dla Widzewa natomiast każdy punkt był na wagę złota, bo tylko ich zdobywanie przedłużało szansę na utrzymanie się w ekstraklasie. Na jeden z najciekawszych wyjazdów w tej rundzie został zorganizowany pociąg specjalny, którym do Poznania udała się główna grupa kibiców Widzewa.

Tak się czasami w życiu kibica układa, że pewne wyjazdy nabierają symbolicznego wydźwięku i różnią się od innych tego typu eskapad. Takim właśnie wypadem był ostatni mecz wyjazdowy sezonu 2003/2004 w dniu 08.06.2004r, który był nie tylko ostatnim wyjazdem w tej rundzie, ale jednocześnie ostatnim meczem wyjazdowym kibiców Widzewa w pierwszej lidze jak się później okazało tylko na okres 2 lat.

Na inauguracje drugoligowego sezonu 2004/2005 Widzewiacy wybrali się do Gdyni, gdzie 31.07.2004r. rozegrali wobec 5 tysięcy widzów mecz z miejscową Arką. Oba zespoły spotykały się do tego czasu kilkanaście razy. Wszystkie te mecze były jednak rozgrywane dawno temu. W pierwszej lidze doszło do dwunastu konfrontacji. Cztery z nich zakończyły się wygraną Widzewa, dwukrotnie wygrała Arka, padło sześć remisów.

Drugoligowe derby Łodzi, które odbyły się 05.11.2004r. (dokładnie w 94 rocznicę powstania klubu piłkarskiego na Widzewie, którego tradycję kontynuuje Widzew Łódź) były derbami szczególnymi. Odbyły się po 4,5 letniej przerwie spowodowanej grą Widzewa i ŁKS-u w różnych klasach rozgrywkowych (Widzew I liga, ŁKS-II liga) i w atmosferze, w której o aspektach poza sportowych i kibicowskich mówiło się więcej niż o samej, czysto sportowej rywalizacji.

Ostatnim meczem sezonu 2004/2005 na Al. Piłsudskiego 138 był rozegrany przy sztucznym oświetleniu 16.06.2005r. pierwszy z dwóch barażowych pojedynków o awans do ekstraklasy pomiędzy Widzewem Łódź a Odrą Wodzisław. Ranga spotkania była olbrzymia toteż ok. 10 tysięczna frekwencja nie była zaskoczeniem. Choć Odra uplasowała się w ekstraklasie na drugim od końca miejscu, a Widzew był czwarty w tabeli II ligi, to jednak na boisku widać było różnicę i kto, w jakiej lidze występował. Wodzisławianie pokazali dobitnie, że to im należy się miejsce w elicie i grając  mądrze oraz konsekwentnie wypunktowali gospodarzy 3:1 (0:0). Wynik nie pozostawiał żadnych złudzeń łódzkim fanom i nadzieje na awans były już tylko iluzoryczne (tak też się stało, mimo że w rewanżu Widzew wygrał 1:0 po bramce w 43 min. F. Egharevby).

Piłkarsko należy zaliczyć te derby do najgorszych, jakie były rozgrywane między tymi drużynami. Miało się odczucie, że żadna z drużyn nie chciała zrobić drugiej krzywdy i obserwowaliśmy taką pozorowaną, bezbarwną grę. Nigdy więcej takich spotkań i w dodatku z wynikiem 0:0. To tylko odstrasza od piłki, gasi emocje piłkarskie na trybunach i pozostaje niesmak i zniesmaczenie, biorąc pod uwagę oczekiwania i "ciśnienie" kibicowskie temu towarzyszące. Najlepszą okazję w pierwszej połowie miał pod jej koniec ełkaesiak Igor Sypniewski, który wykorzystując nieporozumienie obrońców Widzewa przejął piłkę i będąc sam na sam strzelił na bramkę.

W sobotę 6-go sierpnia 2005r. gościliśmy w Łodzi drużynę Zagłębia Sosnowiec. Spotkanie z tą drużyną zapowiadało się jako najciekawszy pojedynek 2 kolejki. Oba zespoły przed sezonem uchodziły za faworytów drugoligowych rozgrywek. Dodatkowo mecz wiązał się z 18 rocznicą powstania warszawskiego fan clubu Widzewa, znanego jako Red Bulls i im to właśnie na początku spotkania była poświęcona jedyna prezentacja, jaką przygotowali ultrasi - z okazji ich urodzin rozwinięto szarfy z wizerunkiem warszawskiej syrenki, która miała tarczę z herbem Widzewa oraz okolicznościowy transparent.

W 2005r. Lechia Gdańsk obchodziła 60 lecie istnienia. Do tego czasu klub spędził 16 sezonów w ekstraklasie plasując się najwyżej na trzecim miejscu. Największym sukcesem zespołu z Gdańska było zdobycie Pucharu Polski w sezonie 1982/83. W połowie lat 90-tych nastąpiła zupełna zapaść sportowa Lechii, która po kolei spadała do coraz niższych klas rozgrywkowych, kończąc ostatecznie na A klasie.

Te drugoligowe derby Łodzi z pewnością zostaną zapamięta i przejdą do historii z jednego, zasadniczego powodu. Były to derby, które po raz pierwszy w dziejach zbojkotowali kibice ŁKS-u. Powodem bojkotu było oficjalnie to, że liczba 1700 przyznanych im biletów okazywała się dla nich, jak twierdzili zbyt mała. Nie podobała się im również cena biletów i żądali jej zmniejszenia. Oficjalny komunikat brzmiał:

W niedzielę 06.11.2005r. Widzew rozegrał wyjazdowy mecz we Włocławku z Kujawiakiem. Był to dość istotny mecz, bo zwycięzca zapewniał sobie dobrą i wysoką pozycję w czołówce tabeli drugiej ligi a to na dwie kolejki przed końcem pierwszej rundy było o tyle istotne, że dawało wygranym dobrą wyjściową sytuację do walki o ekstraklasę. P

W Łodzi 12.11.2005r. doszło do spotkania na drugoligowym szczycie. Trzeci w tabeli Widzew podejmował wicelidera, Jagiellonię Białystok. Nic więc dziwnego, że na stadion przy al. Piłsudskiego przybyło ponad 9 tysięcy ludzi, a w tym ponad tysiąc osobowa grupa sympatyków z Białegostoku.

29.03.2006r. piłkarze Widzewa Łódź meczem z Lechią Gdańsk zainaugurowali w Łodzi wiosenną, rewanżową rundę sezonu 2005/2006r. Przed rozpoczęciem spotkania mniej się mówiło o nim samym a więcej o szansach na jego rozegranie we wskazanym terminie (w grę wchodziło nawet jego przełożenie). Aby piłkarze mogli zagrać konieczne było odśnieżenie boiska i trybun. Udało się to tylko i wyłącznie dzięki pomocy kibiców, którzy licznie odpowiedzieli na apel klubu.

10.05.2006r. odbyły się na ŁKS-ie drugoligowe, zwycięskie dla Widzewa 3:1 (1:1) łódzkie derby. Były to dla kibiców Widzewa jedne z najlepszych derbów w całej historii takich spotkań. Zarówno pod względem kibicowskim jak i sportowym. ŁKS został upokorzony na swoim stadionie w obecności ok. 17 tys. Widzów (oficjalnie 14.5 tys.) i to w meczu, który był nie tylko prestiżowy, ale również niezwykle istotny w walce o awans do ekstraklasy.

31.05.2006r. odbył się historyczny, drugoligowy mecz pomiędzy Widzewem Łódź a Hydrobudową Bydgoszcz. Zwycięstwo 2:0 zapewniło Widzewowi awans do ekstraklasy i po dwóch latach banicji na zapleczu pierwszej ligi wróciliśmy tam gdzie nasze miejsce. Mecz zapowiadał się bardzo interesująco a „smaczku” dodawały jeszcze pogłoski o jakiś układach, które miały powodować, że padnie wynik remisowy lub gospodarze przegrają.

W pojedynku z ostatnią drużyną w tabeli Widzew miał być zdecydowanym faworytem. Na boisku okazało się jednak, że zespół z Trójmiasta jest nie tylko równorzędnym rywalem, ale w tym meczu zdecydowanie lepszą drużyną. 26.08.2006r. ponad 8 tysięczna publiczność przeżyła srogi zawód a wynik 1:1 (1:1) był darem niebios. Tylko dzięki fenomenalnej dyspozycji łódzkiego bramkarza Bartosza Fabiniaka i szczęściu, Widzew mógł zawdzięcząć, że nie przegrał tego meczu 3 czy 4 bramkami.

Viva Widzew! Widzew-Lech 3:2! To był hit. Tak zatytułował swój artykuł Przegląd Sportowy po meczu tych drużyn w jesiennej rundzie rozgrywek polskiej ekstraklasy, który odbył się w piątek 20.10.2006r. na stadionie Widzewa w Łodzi. Rzeczywiście to był absolutnie fantastyczny mecz, który przywoływał najpiękniejsze wspomnienia i trzymał w napięciu wszystkich kibiców do ostatnich sekund.

Mecz pomiędzy Lechem Poznań a Widzewem Łódź, który odbył się 09.05.2007r. (środa) w Poznaniu na stadionie przy ul. Bułgarskiej zgromadził na trybunach ok. 18 tys. widzów. Mimo, że stawka tego spotkania nie była zbyt wysoka, albowiem Lech grał już tylko i raczej z małymi szansami o możliwość startu w pucharze Intertotto a Widzew praktycznie utrzymał się w ekstraklasie to zainteresowanie tym meczem było ogromne.

Pod względem ilości kibiców rozsianych po całej Polsce, Widzew ma tylko jednego godnego rywala-warszawską Legię i to właśnie z nią rywalizuje o wpływy w wielu polskich miejscowościach. Inne wielkie krajowe kluby jak na przykład Lech Poznań, Wisła Kraków, kluby śląskie (Ruch Chorzów, Górnik Zabrze, GKS Katowice) czy Lechia Gdańsk, Arka Gdynia, Pogoń Szczecin oraz Śląsk Wrocław i Jagiellonia Białystok również posiadają sporo fan clubów, ale są one w głównej mierze lokalne, obejmujące swoim zasięgiem przede wszystkim województwo, w którym dany klub ma siedzibę.

Kibice Lechii Gdańsk stanowili od zawsze jedną z najsilniejszych ekip kibicowskich w Polsce. Byli jednymi z prekursorów ruchu kibicowskiego na Wybrzeżu, a może i nawet w całej Polsce, posiadali bogate tradycje związane z ruchem „Solidarnościowym” co niewątpliwie bardzo wzmacniało ich prestiż, wreszcie nieźle radzili sobie na szlakach kibicowskich i każdy mniej lub bardziej, ale musiał się z nimi liczyć.

Myślę, że nie popełnimy wielkiego błędu, jeśli stwierdzimy, że zgoda na linii Widzew – Jagiellonia rozpoczęła się wraz z rokiem 1983. Oczywiście miało to związek z meczami Pucharu UEFA (spotkania z Elfsborgiem oraz praską Spartą), które piłkarze Widzewa w związku z karą nałożoną przez UEFA (słynna buteleczka w półfinałowym meczu z Juventusem), musieli rozgrywać daleko od Łodzi.

Ruch Chorzów to klub, który posiada ogromne tradycje sportowe, grało tam mnóstwo znakomitych piłkarzy, wielu reprezentantów kraju. Kibice chorzowskiej drużyny zaliczani są do prekursorów ruchu kibicowskiego w Polsce, a na pewno w regionie Górnego Śląska. Na tyle na ile udało nam się ustalić, początki zgody kibiców Widzewa i Ruchu sięgają połowy 1978 roku. Wszyscy dotychczasowi rozmówcy podkreślali, że fakt ten miał miejsce podczas bezpośredniego meczu pomiędzy Widzewem a Ruchem, gdzie piłkarze Widzewa „pomogli” reprezentantom z Górnego Śląska pozostać w ekstraklasie.

Choć może trudno w to uwierzyć, ale zgoda z Wisłą Kraków była jedną z najstarszych jakie Widzew posiadał w swojej historii. Poszukując informacji na temat jej początków byliśmy przekonani, że sięga ona co najwyżej 1983 roku, a jednak się myliliśmy. Po konsultacjach z przedstawicielami Wisły na jednym z forów internetowych, a także po zebraniu informacji z innych źródeł zdołaliśmy ustalić, że początków tej zgody należy szukać w 1976 roku.

Początki zgody z kibicami Petrochemii sięgają wiosny 1994r. Odkąd miejscowy klub Wisła Płock został przejęty przez właścicieli polskiej nafty (co wiązało się także ze zmianą nazwy klubu) pojawiły się również sukcesy sportowe i drużyna z prawdziwego zdarzenia. Wcześniej, bowiem kibice z Płocka mieli okazje oglądać co najwyżej III ligowe wyczyny swojej drużyny.

Początki zgody ze Stalą Rzeszów sięgają niewątpliwie lat 80-tych, lecz ustalenie jakiś dokładnych dat nastręcza wiele trudności. Pierwsze pewne wzmianki o zgodzie dotyczą sezonu 1984/85 kiedy to za sprawą meczy drugoligowego Startu mogliśmy oglądać w Łodzi ekipy z tej klasy rozgrywkowej. Jesienią (dokładnie 11 listopada) 1984, na Bałutach swój mecz ligowy rozgrywała właśnie Stal.

Początki zgody na linii kibice Widzewa kibice Karpat sięgają końcówki lat 80tych. Wtedy to miejscowa drużyna zaczęła odnosić swoje największe sukcesy sportowe gdy w sezonie 87/88 awansowali w szeregi II-ligowców. W tym samym czasie narodził się ruch szalikowców w Krośnie, kibice z tego regionu zaczęli aktywnie dopingować oraz jeździć na mecze swojego zespołu, pojawiły się pierwsze zgody (Glinnik Gorlice, Unia Tarnów).

Początki przyjaźni z kibicami Chrobrego Głogów sięgały drugiej połowy lat 80tych a meczem, na którym została zawarta zgoda pomiędzy fanami obydwu zespołów było spotkanie w Lubinie pomiędzy tamtejszym Zagłębiem a Widzewem Łódź (24.05.1987r.). W tym dniu na trybunach obok fanatyków Widzewa pojawili się także kibice z Głogowa (liczby nie są znane). Niestety dziś trudno powiedzieć, jaki dokładnie związek miała wspomniana wizyta.

Ze względu, iż wszystkie trzy zgody zostały zakończone w tym samym czasie przyczyny tego stanu rzeczy będziemy rozpatrywać łącznie. O wszystkich kwestiach związanych z tą sprawą pisać nie będziemy gdyż osoby uczestniczące w podjęciu wspomnianych decyzji nie życzyły sobie ujawniania szczegółów odnośnie zakończenia zgód z Karpatami, Chrobrym oraz Stalą.

Wcześniej przedstawione zgody zapisały się w historii ruchu kibicowskiego na Widzewie, lecz nie były jedynymi. Kibice Widzewa posiadali jeszcze inne zgody, które jednak nie miały już takiego kalibru i właściwie poza faktem, że istniały nie ma już po nich większego śladu w ludzkiej świadomości może poza wspomnieniami. Jedną z pierwszych takich zgód była zgoda z kibicami Piasta Gliwice.

Mecze piłkarskie to nie tylko rywalizacja sportowa piłkarzy na boisku, ale również cała otoczka z tymi wydarzeniami związana. Tą otoczkę tworzą obok wszelkiego rodzaju mediów (prasa, radio, telewizja) przede wszystkim kibice. Kibice są różni, ale największy wpływ na ich postrzeganie ma subkultura kibiców ogólnie określana mianem „szalikowców” (zwykli kibice ubierający barwy klubowe, ultrasi, chuligani).

Lata te będą traktowały o najistotniejszych wydarzeniach związanych z tym okresem, ponieważ nie wszystkie historie z tamtego czasu były spisywane a wydarzenia mniej istotne uleciały z pamięci. Zaczynamy. Połowa lat 80tych. Od tego mniej więcej czasu notuje się pewien przełom jakościowy wśród fanatyków Widzewa. Zawiązała się młoda lecz zdeterminowana grupa która małymi krokami, nie bez trudności zaczęła wprowadzać kibiców Widzewa w szeregi czołowych pod każdym względem ekip w kraju. W niniejszym rozdziale przyjmujemy jako datę graniczną rok 1985, lecz jest to data umowna gdyż zachodzące wówczas procesy miały swój początek już w poprzednich latach.

Sezon 1994/95 rozpoczął się od wyjazdu do Poznania (31.07.94), lecz chyba po raz pierwszy w historii, kibice Widzewa mieli do obejrzenia mecz nie na stadionie Lecha lub Olimpii, lecz poznańskiej Warty. Na trybunach zameldowało się ok. 300 Widzewiaków i śladowa ilość kibiców Warty (rozpoznawalni jedynie po tym, że wywiesili kilka biało – zielonych flag), którzy w ogromnym upale oglądali mecz.

Sezon 95/96 Widzew zainaugurował meczem w Łodzi z beniaminkiem ekstraklasy Sokołem Tychy (30.07.95; ten dziwny twór powstał z połączenia upadającego klubu Sokoła Pniewy oraz GKS Tychy, którego kibice przyjęli tą przemianę identyfikując się jako GKS). Kibice GKSu Tychy przyjechali do Łodzi w sile ok. 140 osób i zameldowali się na kilka godzin przed meczem. Pod stadionem napotykali nielicznych Widzewiaków, lecz atmosfera była neutralna i wszystko kończyło się na rozmowach.

Przerwa letnia między sezonem 95/96 a 96/97 zarówno dla piłkarzy jak i kibiców Widzewa była krótsza niż zwykle i stała pod znakiem przygotowań do walki o wejście do elitarnej Ligi Mistrzów, ówcześnie faktycznie elitarnej bowiem występowało w niej tylko 16 zespołów i to samych mistrzów krajowych a nie jak obecnie. W związku z tym skala trudności dostania się do tych rozgrywek była znacznie wyższa i trudniejsza.

Nowy sezon 1997/1998 piłkarze Widzewa zainaugurowali dość wcześnie, bowiem już pod koniec lipca oczekiwał na nich dwu mecz w I rundzie eliminacyjnej do Ligi Mistrzów. Tym razem nastroje nie były tak bojowe jak przed rokiem, w zespole Widzewa nastąpiły spore zmiany kadrowe, odeszło kilku zawodników którzy tworzyli trzon mistrzowskiego zespołu w dodatku ich nowo pozyskani następcy nie zapowiadali się już tak dobrze.

Sezon 98/99 a zwłaszcza jego runda jesienna nie należała do udanych dla kibiców Widzewa. Słaba postawa sportowa drużyny (może nie najgorsza, ale nie było co porównywać z niedawnym zespołem z Ligi Mistrzów), pojawiające się co jakiś czas afery związane z brakiem wypłacalności spółki akcyjnej Widzew SSA, utrzymująca się polityka cenowa wejściówek z niedawnych czasów LM (jedne z najdroższych biletów w Polsce), która miała niebagatelne znaczenie dla frekwencji na stadionie, która nie licząc kilku ważniejszych meczy w sezonie (np. Derby, czy Legia) oscylowała w granicach zaledwie 3-4 tysięcy.

Runda jesienna nowego sezonu ligowego 1999/2000 rozpoczynała się dość wcześnie. Zanim jednak doszło do pierwszego ligowego spotkania piłkarzy Widzewa, fanatycy czerwono- biało- czerwonych mieli okazję pokazać się w Pradze na międzynarodowym turnieju kibiców zorganizowanym przez fanatyków Sparty Praga. Oprócz gospodarzy oraz kibiców Slavii Praga pojawiły się ekipy ze Słowacji, Niemiec i oczywiście Polski. Większość Widzewiaków udała się na miejsce samochodami, ale była też nieliczna ekipa pociągowa, która miała przygody przy wyjeździe i powrocie do Łodzi z fanami ŁKS, oto krótka relacja:

Jesień 2000 roku rozpoczyna się od wizyty w Chorzowie (22.07.00). Niestety na pierwszym meczu wyjazdowym Widzewa zabrakło oficjalnej grupy kiboli „Czerwonych”. Spowodowane było to decyzją jaką kilka dni przed meczem wydali chorzowscy działacze o nie wpuszczanie na swój stadion kibiców przyjezdnych. Podstawowym argumentem był fakt, że tuż przy stadionie trwa przebudowa drogi, która uniemożliwia wejście na sektor dla przyjezdnych. Mimo tak niekorzystnej i kontrowersyjnej decyzji w dniu meczu pociągiem z Łodzi wyrusza kilkunasto osobowa grupa.

Inauguracja sezonu 2001/2002 miała miejsce w Łodzi w dniu 21.07.2001 a przeciwnikiem piłkarzy Widzewa była ekipa Zagłębia Lubin. Wakacyjna pora raczej nie zachęcała do super dopingu ani jakiegoś większego zaangażowania, większość ten pojedynek potraktowała ulgowo choć w czasie meczu odpalonych zostało ok. 20 rac i coś tam zawsze się działo. Z Lubina w mieście Włókniarzy pojawiła się 28 osobowa ekipa Zagłębia nastawiona raczej na emocje poza sportowe. Było jednak spokojnie, goście bez barw a jedyną oznaką ich przynależności klubowej była flaga z napisem „Zagłębie”. Ogólnie mecz ten to totalny piknik.

Nowy sezon, nowe nadzieje, nowe wyzwania i wreszcie nowe wydarzenia kibicowskie, których jesienią z pewnością nie brakowało. W pierwszej kolejce ekstraklasy sezonu 2002/2003 piłkarze podejmowali na własnym stadionie Odrę Wodzisław Śląski (03.08.2002). Spore zawirowania kadrowe tuż przed ligą sprawiły, że na obiekcie Widzewa pojawiło się ok. 10 tysięcy kibiców. Atmosfera na trybunach bardzo dobra a przez większość meczu ma miejsce dobry, głośny doping, pojawia się „meksykańska fala” do której dołączają się nawet oficjele i działacze, zaprezentowana też została sektorówka Widzewa w nowym „szerszym” wydaniu.

Mimo zakończenia sezonu 2002/2003 kibice Widzewa nie przerywali swojej chuligańskiej działalności, wykorzystując przerwę letnią na starcia z ŁKS-em. Na przełomie czerwca i lipca fanatycy Widzewa nasilili swoje akcje organizując wjazdy na osiedla zdominowane przez chuliganów ŁKS (m.in. akcje na Kozinach, Limance gdzie ofiarą padali pojedynczy fani ŁKS-u). W dniu 1 lipca doszło też do incydentów na osiedlu Żabieniec gdzie Widzewiacy uszkodzili nieco dwa samochody chuliganów ŁKS (głównie wybite szyby) gdy ci przejazdem stołowali się w tamtejszym Mc`Donaldzie.

Lato 2004 roku dla kibiców, piłkarzy oraz działaczy Widzewa był bardzo „gorącym” okresem w dziejach klubu. Po raz trzeci w swojej długoletniej historii klub zanotował spadek do II ligi, w dodatku lata rządów panów Grajewskiego i Pawelca spowodowały olbrzymie (jak na polskie warunki) zadłużenie klubu, które postawiło jego istnienie pod dużym znakiem zapytania. Światło jednak zaświeciło gdy nad upadającym „trupem” pojawiła się postać „żywej legendy” klubu - Zbigniewa Bońka i jego współpracowników. Nastąpiły zmiany organizacyjne, powołano nową spółkę, która w legalny sposób przejęła od Stowarzyszenia RTS pierwsza drużynę co umożliwiło przetrwanie klubu w nowej formie oraz na tydzień przed rozgrywkami uzyskano ligową licencję PZPN uprawniającą do gry w II lidze.

Przerwa letnia jak zwykle stała pod znakiem różnego rodzaju spotkań sparingowych. W zdecydowanej większości nic szczególnego się na nich nie działo, zwłaszcza jeśli były rozgrywane w innych krańcach Polski. Jednak od czasu do czasu znajdowali się ludzie dla których głód piłki był tak ogromny, że pomimo meczów bez stawki podróżowali po kraju za swoją drużyną. Nierzadko podczas takich eskapad można było przeżyć ciekawe przygody. Oto relacja z jednego z wyjazdów sparingowych do Kielc (17.07.2005):

Letnia przerwa trwała pod znakiem przygotowań do powrotu w szeregi pierwszoligowców. W mieście Łodzi nie brakowało różnego rodzaju akcji na linii Widzew – ŁKS (głównie wjazdów na osiedla) , z których dwie odbiły się nieco większym echem. Pod koniec czerwca w Tomaszowie Mazowieckim tamtejsza III ligowa Lechia podejmowała Widzew (25.06.2006). Spotkanie stanowiło dobrą promocję Widzewa w tym mieście i dlatego trybuny wypełniły się kibicami Widzewa nie tylko z Tomaszowa.

• FOT. 1: FLAGA: „NASZ KLUB WIDZEW NASZE MIASTO LÓDŹ”    
• FOT. 2 LEGITYMACJE CZŁONKOWSKIE TMRF WIDZEW I RTS WIDZEW JÓZEFA WOJTCZAKA
• FOT. 3 FLAGA: "DUMĄ POLSKI WIDZEW ŁÓDŹ"
• FOT. 4 „MUZYK” – POMYSŁODAWCA „BARW” WIDZEWA
• FOT. 5 GRUPA "RED WARRIORS"
• FOT. 6: FLAGA: "DZIĘKI WAM TU JESTEŚMY"
• FOT. 7 "DUMA ŁODZI - WIDZEW"
• FOT. 8 "1910 ŁODZIANIE "    
• FOT. 9 FLAGOWISKO Z MECZU Z ODRĄ WODZISŁAW    
• FOT. 10 "JESTEŚMY DUMĄ TEGO MIASTA, ZNA NAS CAŁA EUROPA"
• FOT. 11 "JESTEŚMY ZAWSZE TAM GDZIE NASZ WIDZEWEK GRA"
• FOT. 12 WIDZEWSKA "ZIEMIA  OBIECANA"
• FOT. 13 "KTO WYGRAŁ MECZ?".  ODPOWIEDŹ BYŁA PROSTA    
• FOT. 14 "STOLAR" KIERUJE DOPINGIEM W POZNANIU-SIERPIEŃ 2007R    
• FOT. 15 "D-DAY"    
• FOT. 16 "I LOVE THIS GAME"- 4200 WIDZEWIAKÓW VS. POZNAŃ    
• FOT. 17 "ŁÓDŹ BY NIGHT"    
• FOT. 18 LUDWIK SOBOLEWSKI    
• FOT. 19 JAK SZYBKO ZDJĄĆ FLAGI

• www.kibice.net
• www.kibice.pl
• www.chuliganeria.prv
• www.ultras.pl

• Ruchu Chorzów
• Jagiellonii Białystok
• Lechii Gdańsk
• Stali Rzeszów
• Karpat Krosno
• Chrobrego Głogów
• Legii Warszawa
• Wisły Kraków
• Rakowa Częstochowa
• GKS Katowice
• Górnika Zabrze
• Pogoni Szczecin
• Arki Gdynia
• Wisły Płock
• inne

• „Polish Hool’s”
• „Hooligans”
• „Widzew Hool’s”
• ”Fighters”
• ”Ultrasi”
• ”Polski Kibol”
• ”Forza Hooligans”
• ”Fan Śląsk”
• “Barra Brava 97“
• “No Nome“
• „e-WIDZEW”
• „OD MECZU DO MECZU“
• „Tamże”
• ”Szalikowcy”
• Tygodnik „Piłka Nożna”
• Miesięcznik ”Piłka Nożna Plus”